ถูซานเหยียนลุกขึ้นนั่ง เอ่ยเสียงเย็นชา: "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่มนุษย์ธรรมดาพวกเจ้าจะมาได้ รีบไปเสีย"
ฉู่เจาซือปีนป่ายมาจนถึงที่นี่อย่างยากลำบาก ไม่ยอมล้มเลิกเด็ดขาด จึงโขกศีรษะหนัก ๆ อีกสามครั้ง: "นายท่านเทพ! ขอท่านด้วย! มารดาข้าปางตายรอความช่วยเหลืออยู่ รอยาจากท่านไปช่วยชีวิต ข้ายอมจ่ายทุกสิ่งตอบแทน!"
ถูซานเหยียนไม่แม้แต่จะเลิกหนังตามอง: "ดื้อรั้นไม่ฟังเหตุผล"
พูดจบก็โบกมือเบา ๆ หนึ่งครั้ง
ฉู่เจาซือยังไม่ทันได้รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างกายทั้งร่างก็ราวกับถูกฝ่ามือใหญ่ที่มองไม่เห็นตบเข้าให้ ปลิวกระเด็นออกไป ร้องโหยหวนขณะร่วงลงสู่หน้าผาลึก
"คัต!"
โจวซวี้เหย่ลุกขึ้นจากเบาะรองรับด้านล่าง ปัดฝุ่นบนตัว แล้วตะโกนไปทางจอมอนิเตอร์: "ผู้กำกับครับ รอบนี้ผ่านได้แล้วใช่ไหม!"
ผู้กำกับเซินโผล่หน้าออกมาจากหลังจอ ใบหน้าบานสะพรั่งด้วยรอยยิ้ม: "ดีมาก! เล่นได้ยอดเยี่ยม ผ่านในเทคเดียว!"
ซ่งสืออันปีนลงมาจากต้นไม้ตามบันได เสื้อคลุมสีขาวตัวยาวเกินไป ตอนลงบันไดเหยียบชายเสื้อตัวเองหลายครั้ง เกือบควบทั้งคนทั้งเสื้อกลิ้งตกลงมา
ผู้กำกับเซินวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา ใบหน้ายิ้มแย้มเปล่งปลั่งราวกับถูกลอตเตอรี่: "คือว่า เสี่ยวอันเอ๋ย ยังพอมีเวลา ไปถ่ายภาพนิ่งในสตูดิโอสักหน่อยดีกว่า เผื่อไว้ใช้โปรโมตภายหลัง"
แค่ตัวประกอบที่ปรากฏไม่กี่นาทียังต้องถ่ายภาพนิ่งอีกหรือ? ผู้กำกับที่เจอช่วงนี้จิตใจดีกันแปลก ๆ
แล้วเขาก็ถูกพาไปยังสตูดิโอ ถ่ายภาพภายใต้คำแนะนำของช่างภาพจนได้รูปมาเป็นร้อยๆ แปดสิบๆ ภาพ