ซ่งสืออันที่กินจนอิ่มหนำสำราญแล้วทรุดตัวลงนั่งเอกเขนกบนเก้าอี้ มือถือบนโต๊ะสั่นไม่หยุด เขาหยิบขึ้นมาดู ก็เห็นว่าเป็นกลุ่มขนมกินเล่น
จูเทาส่งสติกเกอร์ร้องไห้อย่างกับจะขาดใจ ตามด้วยข้อความเสียงอันเต็มไปด้วยความน้อยอกน้อยใจราวกับถูกชายเจ้าชู้ทอดทิ้ง “เจ้านาย! ช่วงหยุดยาวหาเงินง่าย ๆ แบบนี้คุณไปเที่ยวที่ไหนมา! หรือว่าลืมพวกเราไปแล้ว!”
ซ่งสืออันเลื่อนดูประวัติแชท ก็พบว่าช่วงสองวันที่เขาไม่อยู่ ในกลุ่มไม่ได้เงียบเหงาเลย
มีคนมาถามในกลุ่มทุกวันว่า “เจ้านายกลับมายัง” บ้างก็เริ่มตั้ง “คณะชิมหอยลายวุ้นเส้น” กันเอง บางคนที่ลงมือทำจริงก็เอาแผนที่คราวที่แล้วที่ไปตั้งแผงมาวาดลงในกลุ่ม ตีกรอบ “พื้นที่สงสัยว่าเจ้านายจะโผล่มา”
ที่เหนือคาดกว่าคือจำนวนสมาชิกในกลุ่มพุ่งไปถึงแปดร้อยกว่าคนแล้ว และยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
คลิปวิดีโอของจูเทามียอดวิวทะลุสองล้าน เซียนนักชิมในเมืองหลวงหลายคนถูกกระตุ้นความอยากรู้ อยากจะมาลองชิมด้วยตัวเองว่าร้านข้างทางที่ไม่มีแม้แต่ป้ายชื่อนี้จะมีดีแค่ไหน
ซ่งสืออันพิมพ์ส่งไปว่า “รอผมกลับมาค่ำวันที่หก จะมีของใหม่มาให้ลอง”
กลุ่มระเบิดความดีใจทันที
มีคนตอบกลับทันควันว่า “เยี่ยมเลย! ผมจะไปดูคอนเสิร์ตพอดี กลับมาวันที่หกเลย!”
พอคำนี้หลุดออกมา คนที่เหลือก็พากันคุยเรื่องคอนเสิร์ต
คนนี้บอกว่าแย่งได้บัตรโซนในมา คนนั้นบอกว่าได้แค่บัตรอัฒจรรย์ ยังมีคนร้องโหยหวนว่าชวดบัตรเลยต้องไปนั่งฟังเสียงอยู่ข้างนอกสนามทั้งคืน