รถแล่นตรงไปยังกองถ่าย ซ่งสืออันมองผ่านกระจกรถก็เห็นผู้กำกับเซินยืนอยู่หน้าประตูสถานที่ถ่ายทำ ข้าง ๆ ยังมีทีมงานยืนเรียงเป็นแถว ขบวนใหญ่โตจนเขารู้สึกเกร็ง ๆ ขึ้นมา
เขาผลักประตูรถ ก้าวขาข้างหนึ่งออกไป ผู้กำกับเซินก็สาวเท้าก้าวฉับ ๆ เข้ามาต้อนรับ คว้ามือเขาไว้แล้วเริ่มเขย่าขึ้นลง
"เสี่ยวอันมาถึงสักที! ทุกอย่างพร้อมหมดแล้ว เหลือแค่คุณที่เป็นลมตะวันออกพัดมา!"
ซ่งสืออันถูกเขย่าจนตัวโยนตามไปด้วย คิดในใจว่าความกระตือรือร้นของผู้กำกับคนนี้เทียบเท่าพนักงานขายตอนเปิดตัวหมู่บ้านจัดสรรเลยทีเดียว
เขารีบพูดว่า "ผู้กำกับเกรงใจเกินไปแล้วครับ นี่เราจะเริ่มถ่ายกันวันนี้เลยหรือเปล่า"
ผู้กำกับเซินปล่อยมือ แล้วตบไหล่เขาอีกที "ใช่แล้ว! วันนี้เป็นฉากที่พระเอกไปขอยา ขยับมาถ่ายวันนี้เลย บทนี้หาใครไม่ได้สักที เปลี่ยนตัวไปก่อนหน้านี้สามคน จนกระทั่งเจิ้งแก่แนะนำคุณมา"
ซ่งสืออันพูดว่า "ขอบคุณผู้กำกับเซินที่ยอมให้โอกาสนี้ครับ"
ทั้งสองเกรงใจกันอีกสองสามประโยค ผู้กำกับเซินก็ให้คนพาเขาไปแต่งหน้าทำผม
เขาหมุนตัวเดินไปข้างโจวซวี้เหย่ พระเอกหนุ่มกำลังเอนหลังพิงเก้าอี้ ไถโทรศัพท์มือถือ สีหน้าบ่งบอกสี่ตัวอักษร 'ชีวิตนี้ไร้สิ้นความหมาย' เต็มที่
"ซวี้เหย่ อีกเดี๋ยวก็เป็นฉากขอยาแล้วนะ บทมันต้องระเบิดอารมณ์แรงหน่อย"
โจวซวี้เหย่ส่งเสียงอือรับ ขนาดเดิมก็หงุดหงิดอยู่แล้ว ฉากพัง ๆ นี้ บทถูซานเหยียนเปลี่ยนนักแสดงมาสามคน เขาเล่นซ้ำบทเดิมไม่รู้กี่รอบ บทพูดแทบจะท่องจนอ้วก
แต่ละครั้ง พอเพิ่งจะสร้างอารมณ์ได้ที่ อีกฝั่งก็เปลี่ยนหน้าใหม่ ต้องปรับตัวเข้าหากันใหม่ ซ้อมเดินบล็อกใหม่ เอ็นจีใหม่ ๆ