เจียงเหย่อตบหลังซ่งสืออันฉาดใหญ่ เกือบทำเขาเซถลาไปสองก้าว “ให้ตายเถอะ สหาย ท่านยังมีสกิลอะไรที่พวกเราไม่รู้อีก เล่นเทนนิสเจ๋งขนาดนี้ บาสเกตบอลก็เล่นเป็น?”
ซ่งสืออันขยี้หลังตัวเอง ยิ้มแห้ง ๆ รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี เทนนิสน่ะระบบช่วยโกง แต่บาสเกตบอลนี่ของจริงล้วน ๆ น้ำหนักความสามารถต่างกัน
ฉือสวินดันแว่นขึ้น ดูเป็นห่วงเล็กน้อย “สืออันตอนนี้ถือเป็นบุคคลสาธารณะแล้ว ถูกถ่ายรูปอะไรไปก็ไม่ดีทั้งนั้น”
“ผมก็ไม่ใช่ดาราแถวหน้าสักหน่อย วางใจเถอะ” ซ่งสืออันโบกมือ
เจียงเหย่อชี้ไปสุดทางเดิน “เอาล่ะ ห้องเปลี่ยนเสื้อมีชุด ทุกไซส์พร้อมหมด นายหาตัวเองเปลี่ยนเลย อีกสิบนาทีครึ่งหลังจะเริ่มแล้ว”
ซ่งสืออันรีบไปห้องเปลี่ยนเสื้อเปลี่ยนเป็นชุดบาส ชุดสีขาวทั้งตัว
เขาส่องกระจกในห้องเปลี่ยนเสื้อ ลังเลครู่หนึ่งระหว่างใส่แมสก์กับไม่ใส่ ช่างเถอะ ใส่แมสก์มันประหลาดเกินไป…
เขาเปิดหน้าเปล่าเดินเข้าสนามแบบนี้เลย
เด็กผู้หญิงคนหนึ่งบนอัฒจันทร์ที่กำลังดื่มน้ำอยู่เห็นหน้าของเขา น้ำแทบพุ่งออกจมูก
เธอขยี้ตาอย่างแรง ให้ตายสิ นี่มันซ่งสืออันไม่ใช่หรือไง! เธอตื่นไม่เต็มตาหรือเปล่า?
เด็กผู้หญิงข้าง ๆ หลายคนก็ส่งเสียงอุทานแบบเดียวกันออกมาพร้อมกัน วินาทีต่อมาก็ยกมือถือขึ้นอย่างพร้อมเพรียง
อัฒจันทร์ทั้งหมดเหมือนถูกโรคติดต่อ กล้องจากทุกสารทิศเล็งมาที่สนาม