ทุกคนในที่เกิดเหตุจมดิ่งอยู่ในภาพที่เซี่ยอวี่กระโดดลงจากตึก
ภาพที่งดงามราวกับภาพวาด เส้นผมที่ปลิวไสวเพราะลม รอยยิ้มที่มุมปากก่อนร่วงหล่น ทุกเฟรมเหมือนโปสเตอร์หนังที่จัดองค์ประกอบอย่างประณีต
มีเพียงซ่งสืออันที่กรีดร้องอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง
ช่วยด้วย! พี่คนคุมสลิงจะรีบกลับบ้านหรือไง! ความเร็วพุ่งออกตัวแบบนี้เป็นสิ่งที่สลิงปกติเขาทำกันหรือ! ทะยานแล้วจ้าเพื่อน!
ตัวเขาทั้งหมดถูกสายสลิงดึงจนดีดตัวออกจากขอบดาดฟ้าที่สูงกว่าสิบชั้น ความรู้สึกไร้น้ำหนักพุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นสู่กลางกระโหลก วิญญาณยังอยู่ที่เดิม แต่คนพุ่งออกไปหลายเมตรแล้ว
เสียงลมหวีดหวิวข้างหูดังเข้ามาไม่หยุด เขาต้องกัดฟันกรามแน่นถึงไม่เผลอร้องออกมา
กว่าจะลงพื้นอย่างปลอดภัย หัวใจถึงกลับมาอยู่ตำแหน่งเดิม ทีมงานล้อมเข้ามารุมแกะตัวล็อกนิรภัยให้เขา
ซ่งสืออันยึดเบาะกันกระแทกข้างๆ พักอยู่ครู่หนึ่ง ขายังสั่นเล็กน้อย
ก็ถือว่าได้สัมผัสประสบการณ์การลงมาจากที่สูงโดยไม่ต้องขึ้นลิฟต์สักครั้ง ประสบการณ์แย่มาก ไม่แนะนำ!
เสียงของผู้กำกับดังออกมาจากวิทยุสื่อสาร แฝงไว้ด้วยความตื่นเต้นชัดเจน: "ดีมาก! เทคนี้ผ่าน!"
หลังจากซ่งสืออันตั้งสติได้ ก็ถูกช่างแต่งหน้ากดไว้อีกครั้งเพื่อถ่ายซ่อมฉากนอนจมกองเลือด
เลือดปลอมของอุปกรณ์ประกอบฉากเลอะเต็มตัว หน้า คอ มือไปหมด นอนลงบนพื้น หลับตาทำเป็นตาย
ตอนนอนบนพื้นปล่อยสมองให้ว่าง จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าภาพนี้ดูไม่สมเหตุสมผลเลย ตกจากตึกสิบกว่าชั้นลงมา คนจะยังคงสภาพสมบูรณ์ได้หรือ?
ที่เขาเล่นอยู่เหมือนถ่ายแฟชั่นเซ็ตเลย มีความรู้สึกแตกสลายก็จริง แต่ระดับการแตกสลายยังไม่พอ