กว่าทุกคนจะฝ่าฝูงชนออกมาจากโรงยิมได้ก็แทบแย่ ซ่งสืออันกลับถึงหอพักปุ๊บก็พุ่งเข้าห้องน้ำเป็นคนแรก
เล่นบอลจนแทบตายเพราะความร้อน รู้สึกเหมือนผิวหนังของตัวเองกำลังขาดอากาศหายใจ
เผยจือเหยียนหยิบเสื้อนอกขึ้นมาพลางพูดว่า "ฉันกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อก่อนนะ เย็นนี้กินข้าวด้วยกัน เดี๋ยวส่งที่อยู่ให้"
เจียงเหย่อตาเป็นประกาย "เหล่าเผยนี่เตรียมทุ่มไม่อั้นเลยสินะ งั้นพวกเราไม่เกรงใจแล้วนะ"
ซ่งสืออันอาบน้ำเสร็จเดินออกมา กำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมอยู่ เจียงเหย่อก็ส่ายมือถือไปมา "สืออัน เหล่าเผยคืนนี้เลี้ยงข้าว รอพวกเราสองคนอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ออกไปกัน"
ท่านประธานเลี้ยงข้าวน่ะเหรอ? ต้องไปอยู่แล้ว!
ซ่งสืออันโยนผ้าขนหนูคล้องคอไว้ แล้วเริ่มรื้อตู้เสื้อผ้าหาชุดทันที
ปกติกินข้าวในโรงอาหารแค่กับข้าวสองอย่างกับข้าวอีกอย่างยังรู้สึกฟุ่มเฟือย แต่วันนี้มีคนเลี้ยงแล้ว ต้องเตรียมท้องให้ว่าง
ทุกคนแต่งตัวเสร็จ เจียงเหย่อเรียกรถ พอไปถึง ซ่งสืออันยืนอยู่หน้าร้านอาหาร แหงนมองประตูที่สูงกว่าประตูหน้าโรงเรียนอีก รู้สึกว่าตั้งแต่ข้ามภพมา นี่เป็นครั้งแรกที่ได้รู้จักเมืองหลวงจริง ๆ เสียที
ร้านอาหารร้านหนึ่งตกแต่งหรูหราขนาดนี้ พื้นหินอ่อนตรงทางเข้าขนาดส่องเห็นเงาตัวเองได้ ที่แบบนี้คนธรรมดาไม่กล้าแม้แต่จะเดินวนอยู่แถวประตูด้วยซ้ำ
เมื่อก่อนตอนเขาส่งอาหาร เวลาผ่านหน้าร้านแนวนี้จะอ้อมหลบตลอด
พนักงานพาทุกคนไปยังห้องส่วนตัว เผยจือเหยียนอยู่ในห้องแล้ว กำลังก้มหน้าเล่นมือถือ