ทำงานติดต่อกันสองเดือน ในที่สุดก็ถึงวันเปิดเรียน
ซ่งสืออันยืนอยู่หน้าประตูมหาวิทยาลัยจิงเฉิน เงยหน้ามองซุ้มประตูอันสง่างาม จิตใจไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย แถมยังหลงทางนิดหน่อย
เขาลากกระเป๋าเดินวนอยู่ข้างในเกือบยี่สิบนาที ถึงหาเจอหอพักของตัวเอง
รูดบัตรผลักประตูเข้าไป ข้างในไม่มีใครเลย เขามาก่อนกำหนดหนึ่งวัน เตียงสี่หลังมีสามหลังปูที่นอนไว้แล้ว เตียงริมหน้าต่างยังว่าง บนโต๊ะมีฝุ่นจับบางๆ
เขาวางกระเป๋าลงบนพื้น พับแขนเสื้อขึ้นแล้วเริ่มลงมือทำงาน
กวาดพื้น ถูพื้น เช็ดโต๊ะ ขัดอ่างล้างหน้า แม้แต่มุมระเบียงก็ไม่ละเลย
ผ่านไปช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ทุกที่มีแต่ฝุ่นจับ เขาง่วนอยู่สองชั่วโมง หอพักทั้งหลังเปลี่ยนจากหม่นหมองเป็นแวววาว
เก็บเสร็จ เขานั่งลงบนเก้าอี้หายใจหอบ สายตากวาดไปยังชั้นหนังสือที่วางตำราเรียนเรียงเป็นแถว
เขาหยิบมาเปิดสุ่มเล่มหนึ่ง "หลักการและการประยุกต์ใช้การกักเก็บพลังงาน" บทที่หนึ่ง พื้นฐานเทอร์โมไดนามิกส์ หน้าแรกเต็มไปด้วยสูตรและการพิสูจน์ เขาปวดหัวจนต้องปิดหนังสือ
ซ่งสืออันหลับตา คว่ำหนังสือไว้บนโต๊ะ เหมือนอ่านคัมภีร์สวรรค์ไม่มีผิด
คนที่เคยติดหนึ่งในสามของสาขาอยู่ดีๆ กลายเป็นคนโง่ โครงเรื่องแบบนี้ไปออกทีวี คนดูต้องด่าบ้าบอแน่
เขาเคาะระบบในสมอง: "ระบบเอ๊ย ตอนนี้ค่าความรักเท่าไหร่แล้ว ถึงแสนหรือยัง เปิดเทอมแล้ว ข้าไม่รู้อะไรเลย"
[ปัจจุบันค่าความรัก: แปดหมื่นหกพันสี่ร้อย ยังมีช่องว่างจากหนึ่งแสนอยู่พอสมควร เหลือเวลาอีกสองวันก่อนเปิดเรียน]