ซ่งสืออันสวมหน้ากากอนามัยแล้วเดินตามฉือสวินออกจากหอพัก
มหาวิทยาลัยจิงเฉินมีพื้นที่กว้างใหญ่กว่าที่เขาคิดไว้มาก จากเขตหอพักไปโรงอาหารที่ใกล้ที่สุดต้องเดินผ่านถนนสายต้นไทรยาวตลอดเส้นทาง ริมทางจอดจักรยานสาธารณะเรียงรายเต็มสองข้าง มีนักศึกษาอยู่ประปรายเดินผ่านพวกเขาไปพร้อมกับหนังสือในอ้อมแขน
ซ่งสืออันกระตุกหน้ากากขึ้นอีกนิด ฉือสวินเดินพล่ามพล่ามไปด้วยข้างๆ
"ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินชื่อนายในมหาวิทยาลัยเลย แปลกชะมัด" ฉือสวินดันแว่นแล้วมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า "ในยุคนี่ที่ตัดสินกันที่หน้าตา นายดันเป็นคนแบบนี้... แค่กแค่ก ไม่มีเหตุผลเลยนะ"
ซ่งสืออันว่า "เมื่อก่อนไม่ได้อยู่หอ นอกจากเข้าเรียนแล้วแทบไม่เคยอยู่ในมหาวิทยาลัย"
ฉือสวินพยักหน้า ถือว่ายอมรับคำอธิบายนี้
เขาชำเลืองมองไปทางโรงอาหารไกลๆ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที คว้าข้อมือซ่งสืออันแล้วออกวิ่ง "เร็วเข้าๆ ซี่โครงหมูร้านนั้นอร่อยมากใกล้จะหมดเวลาแล้ว ไปช้าไม่ได้กินแน่!"
ซ่งสืออันถูกเขากระชากให้วิ่งไปตามทางเท้า คนๆ นี้ดูผอมๆ แต่ทำไมมีแรงเยอะขนาดนี้
ทั้งสองวิ่งมาถึงประตูโรงอาหารหกโดยไม่หยุด ซ่งสืออันยันกรอบประตูหอบ ฉือสวินแทรกตัวเข้าคิวต่ออาหารอย่างช่ำชองแล้ว
โรงอาหารหกตกแต่งใหม่กว่าโรงอาหารอื่นๆ หน่อย หน้าต่างเรียงรายเป็นแถว มีทั้งข้าวผัด อาหารเส้น ปิ้งย่างบนแผ่นเหล็ก หม่าล่าทั่ง ครบทุกอย่าง
ในอากาศลอยคลุ้งด้วยกลิ่นหอมเปรี้ยวหวานของซี่โครงหมูผัดซอสเปรี้ยวหวาน
พอถึงคิวพวกเขา ฉือสวินตาว่องไวฉกฉวยซี่โครงหมูจานสุดท้ายมาได้ ถือถาดอาหารหันมาส่ายไปมาให้ซ่งสืออันดูด้วยท่าทางได้ใจ
ซ่งสืออันสั่งกับข้าวสองอย่างเนื้อหนึ่งอย่างผัก รูดบัตรพลางกวาดตามองราคา