ช่วงบ่ายออเดอร์มากกว่าช่วงเช้า เขาวิ่งจนแทบไม่ได้แตะพื้น ระหว่างนั้นหาจังหวะดื่มน้ำหนึ่งขวด แล้วทำงานต่ออีกสามชั่วโมง
ตอนติดไฟแดง จู่ๆ เขาก็เกิดความคิดขึ้นมาว่า ระบบห้ามทำงานพิเศษในวงการบันเทิงอื่น แต่ก็ไม่ได้ห้ามถ่ายวิดีโอบันทึกชีวิตนี่นา
ถ้าดังขึ้นมา ต่อให้เล่นแค่ตัวประกอบก็รับงานโฆษณาได้ งานโฆษณาเป็นสาขาหนึ่งของนักแสดง ไม่ผิดกฎ
เขานี่มันอัจฉริยะจริงๆ
[การรับงานโฆษณาและงานพาณิชย์อื่นๆ จะเริ่มได้หลังจากผ่านการรับรองนักแสดงแล้ว]
ซ่งสืออันฟังแล้วก็ได้ งั้นก็ปั้นช่องไปก่อน เล่นเป็นตัวประกอบอยู่ไม่รู้เมื่อไหร่ถึงจะได้รับการรับรองเป็นนักแสดง
คืนนั้นเขาก็สมัครบัญชีบนดีสเตชั่น ใช้ชื่อว่า "วันนี้ซื่ออันกินอะไรหรือยัง"
วิดีโอแรกถ่ายชีวิตประจำวันตอนไปรับออเดอร์ กล้องหันไปทางแท่นวางโทรศัพท์ที่แฮนด์รถ ภาพในจอคือหน้าต่างรับอาหารที่ผู้คนพลุกพล่าน และหม่าล่าทั่งห่อหนึ่งที่กำลังถูกแพ็ก
เขาใส่เพลงพื้นหลังเบาๆ สบายๆ ตั้งชื่อว่า: หนึ่งวันของเด็กส่งอาหาร day1
สามวันต่อมา เขากดเข้าไปดูหลังบ้าน ยอดวิวเป็นศูนย์
ซ่งสืออันล็อกเอาต์ออกจากบัญชีเงียบๆ ช่างเถอะ ก็ไม่มีวาสนาจริงๆ นั่นแหละ
ข้อความแจ้งผลทดสอบหน้ากล้องมาถึงในคืนวันที่สาม
ซ่งสืออันกำลังนั่งกินซาลาเปาอยู่ที่โต๊ะ มือข้างหนึ่งเลื่อนโทรศัพท์ พอเห็นข้อความ ตะเกียบเกือบหล่นลงพื้น
เขาวางตะเกียบแล้วอ่านข้อความอีกรอบ ยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ดูผิด
บทเมิ่งเจิน ได้แล้ว! ตัวประกอบบทที่สองชัวร์!
เขาเริ่มนับนิ้วคำนวณ ถ้าเป็นไปตามความเร็วนี้ แต่ละเดือนรับบทตัวประกอบได้สองบทอย่างต่อเนื่อง หนึ่งร้อยบทต้องใช้เวลาสี่ปีกว่าๆ