เธอถ่ายไปหลายรูป แล้วกวาดสายตาดูขอบภาพจนเป็นนิสัย
ตรงมุมศาลา เด็กหนุ่มชุดดำคนนั้นกำลังยืนกอดดาบอยู่
อู๋เยว่แทบจะร้องออกมา
เจออีกแล้ว! แล้วไม่ใช่แค่เดินผ่านด้วย แต่ยืนอยู่ในฉากอย่างมีบทบาท มีส่วนร่วมในเรื่องจริง ๆ
ช่วงก่อนหน้านี้ที่เธอมาตามถ่าย ไม่เคยเห็นเขามาก่อน วันนี้จู่ ๆ ก็โผล่มา หรือว่าจะเป็นตัวละครสำคัญที่ออกมาช่วงหลัง
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง พอละครเรื่องนี้ออกอากาศ เธอคงต้องใช้แว่นขยายไล่ดูทีละเฟรมแน่
เด็กหนุ่มอยู่ในภาพประมาณหนึ่งนาที พอสวี่เช่อออกจากศาลา เขาก็เดินตามไปด้วย
อู๋เยว่วางกล้องลงอย่างเสียดาย แขนล้าจนแทบยกไม่ขึ้น แต่ในใจกลับอิ่มเอม
เธอค่อย ๆ ปีนลงจากต้นไม้ ขาชากว่าตอนนั่งยอง ๆ พอถึงพื้นก็ซวนเซไปเล็กน้อย
เพื่อนสนิทของเธอยืนรออยู่ใต้ต้นไม้ตั้งแต่แรกแล้ว หน้าตาตื่นตระหนกยังไม่หาย
นี่แกไม่กลัวตายเลยนะ! ขึ้นไปหมอบอยู่บนนั้นตั้งสองชั่วโมง! ฉันยืนอยู่ข้างล่างขาแข้งยังอ่อนเลย กลัวแกก้าวพลาดร่วงลงมาจัง
อู๋เยว่ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ตาเป็นประกายยกกล้องขึ้นมาตรงหน้าเพื่อน "แกดูสิ ฉันถ่ายอะไรได้"
เพื่อนก้มลงดูหน้าจอ
ในภาพ เด็กหนุ่มยืนพิงกำแพงอยู่ข้างหนึ่ง แถบผ้าสีแดงกับผมดำพันกันพลิ้วตามแรงลม สวมหน้ากากปิดหน้า สายตาทอดต่ำ แสงอาทิตย์จากด้านหลังสาดส่องลงมา ห่อหุ้มร่างทั้งร่างไว้ในรัศมีบางเบา
ทั้งที่เป็นภาพนิ่ง แต่กลับเหมือนกำลังเล่าเรื่องราว แววตายังคงเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณของวัยหนุ่ม ทว่าความร้าวรานในดวงตากลับไหลออกมาจนล้น