หลังจากเจ้าของร่างเดิมถูกบริษัทจัดการหลอก กลับไม่กล้าบอกทางบ้าน เงินค่าปรับผิดสัญญานั่นก็ไปกู้ยืมมาใช้คืน ไม่เคยให้พ่อแม่ล่วงรู้
“ไม่เป็นไรครับแม่ ตอนนี้ผมก็หาเงินได้แล้ว วันนี้ไปทำงานพาร์ตไทม์ ได้มาตั้งพันนึง” น้ำเสียงเขาผ่อนคลายเต็มที่
“พันนึง?” เสียงปลายสายสว่างขึ้นเล็กน้อย แล้วก็หม่นลงทันที เจือแววปวดใจ “เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ เหนื่อยมากไหมลูก อย่าหักโหมเกินไป ต้องกินข้าวดี ๆ นะ มีเรื่องลำบากอะไรต้องบอกพ่อแม่นะ”
“สบายใจได้เลยครับ!”
วางสายแล้ว ซ่งสืออันนั่งอยู่บนเตียง จ้องมองหน้าจอมือถือที่ดับสนิทพลางเหม่อลอย
ถ้าพวกเขารู้ว่าซ่งสืออันตัวจริงจากไปแล้ว จะเสียใจขนาดไหน
เด็กมหาวิทยาลัยที่พวกเขาประหยัดอดออมส่งเสีย แท้จริงแล้วเปลี่ยนคนไปตั้งนานแล้ว
มือถือส่งเสียงติ๊งอีกครั้ง
แจ้งเตือนการโอนเงินผ่านวีแชท คุณพ่อโอนเงินมาห้าพันหยวน ข้อความแนบมีแค่สี่คำ: กินข้าวดี ๆ
ซ่งสืออันจ้องมองสี่คำนั้น จู่ ๆ ขอบตาก็ร้อนผ่าว
ห้าพันหยวน งานในไซต์ก่อสร้างวันหนึ่งได้เงินเท่าไหร่เขาไม่รู้ แต่เงินก้อนนี้ต้องแลกด้วยหยาดเหงื่อแค่ไหน แบกอิฐมากี่ก้อนถึงจะเก็บได้
ตัวเองอยู่อย่างฝืดเคือง พอได้ยินลูกบอกว่าหาเงินได้ ปฏิกิริยาแรกไม่ใช่ดีใจ แต่กลัวว่าเขาจะเหนื่อยเกินไป
เขากดเปิดหน้าการโอนเงิน ปลายนิ้วค้างอยู่บน “ยืนยันการรับเงิน” เป็นเวลานาน
แล้วก็กดปฏิเสธการโอน
เขาไม่ได้รับเงินก้อนนี้ สำหรับเขาแล้ว เขาเป็นแค่คนแปลกหน้าที่ก้าวเข้ามาโดยบังเอิญ พวกเขาต้องการเงินก้อนนี้มากกว่า