ซ่งสืออันที่สะดุ้งตื่นขึ้นมาแล้วคงนอนไม่หลับอีก ฝนก็หยุดตกแล้ว เขานั่งอยู่บนใบเฟิร์นแห้งอยู่นาน หัวใจถึงจะกลับลงมาอยู่ในที่ของมันได้
ระหว่างเก็บข้าวของเตรียมเดินทางต่อ เขาแวะไปดูแอ่งน้ำตื้นที่เก็บอาหารไว้เมื่อคืน
ว่างเปล่า ขาดแค่กุ้งที่ห่อไว้กับปลาเท่านั้น แม้แต่ก้างปลาก็ไม่เหลือสักชิ้น
ปรากฏว่าเป็นเสือจากัวร์ตัวนั้นเมื่อครู่กินไปจริง ๆ โชคดีที่มันอิ่มท้องก่อน ไม่งั้นคนต่อไปก็คงเป็นเขาเอง เทพแห่งโชคยังคงเข้าข้างเขาจริง ๆ
จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอื้อมมือดึงพระเครื่องกระดาษสีเหลืองพับเป็นรูปสามเหลี่ยมออกมาจากปกเสื้อ
นี่คือสิ่งที่อาจารย์ใหญ่ให้ไว้ตอนปีนเขาครั้งที่แล้ว หลินฟานกลับไปก็หาซองกันน้ำมาทำเป็นพระเครื่อง แขวนไว้ที่คอเขาอย่างไม่ฟังเสียง
เขาพลิกพระเครื่องดูแล้วพึมพำกับตัวเองว่า "ไม่คิดว่าแกจะใช้ได้จริงนะ กระดาษแผ่นนี้ขลังขนาดนี้เลยเหรอ"
ในขณะเดียวกันผู้กำกับก็ปลุกล่ามให้ตื่นแล้ว ประโยคนี้ถูกแปลเป็นคอมเมนต์ภาษาอังกฤษแบบคำต่อคำ
แฟนคลับต่างประเทศเดือดพล่านทันที
"นี่ไง! พระเครื่องลึกลับนั่น! ที่ทำให้เสือจากัวร์เชื่อง!"
"นี่มันไอเทมวิเศษอะไรกัน! ฝูงหมาป่าที่นี่เยอะมาก ใช้กับมันได้ไหม!"
"ขายที่ไหน! ขอร้องล่ะ! ราคาเท่าไหร่ก็ยอม!"
ชาวเน็ตในประเทศไม่กลัวเรื่องวุ่น คอมเมนต์เลยเพี้ยนไปคนละทิศ
"ของดีประจำแผ่นดินบ้านเรา เรียกว่าเครื่องรางปิงอัน ต้องปีนเขาขึ้นไปขอที่วัดเองถึงจะใช้ได้ ใจศรัทธาถึงจะศักดิ์สิทธิ์"