“เดี๋ยวนะ ฉันไม่ได้กดเข้ามาดูรายการสำรวจป่าอยู่หรือไง ทำไมกลายเป็นรายการทำอาหารไปได้?”
“ฉันเพิ่งเลิกงานกดเข้ามา เห็นตอนย่างกุ้งบนแผ่นหินนี่คิดว่ากดผิดจริง ๆ ด้วย พอออกไปก็เช็กชื่อช่องอีกรอบ”
ซ่งสืออันกินอิ่มหนำสำราญ ห่อกุ้งที่เหลือด้วยใบไม้แผ่นใหญ่ ขุดหลุมเล็ก ๆ ตรงน้ำตื้นริมแม่น้ำ เอาปลาที่จับได้ใส่ไว้ในนั้น แล้วเอากิ่งไม้มาปิดทับไว้เป็นลายพราง
เงยหน้ามองท้องฟ้า เมฆลอยต่ำลงเรื่อย ๆ ความชื้นในอากาศเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ คืนนี้ฝนตกหนักแน่นอน
เขารีบออกตระเวนเก็บใบปาล์มแผ่นใหญ่กับกิ่งไม้แห้ง เหนื่อยหอบอยู่นานกว่าจะสร้างที่พักพิงชั่วคราวได้สำเร็จ
โครงสร้างใช้กิ่งไม้หนาปักไขว้กัน ชั้นนอกปูใบปาล์มหลายชั้นกันน้ำ รอบข้างมัดด้วยเถาวัลย์อย่างแน่นหนา
เว้นไว้แค่ช่องทางเข้าออกที่ต้องเบี่ยงตัวเข้า และข้างในปูเฟิร์นแห้งไว้เป็นเบาะนอน
พอฟ้ามืดสนิท เขาก็โบกมือไปทางกล้อง: “วันนี้พอแค่นี้ก่อน ราตรีสวัสดิ์”
ตามข้อกำหนดของทีมงาน นอกจากเรื่องส่วนตัวที่ต้องบังกล้องแล้ว เวลาอื่นห้ามปิดกล้องเด็ดขาด ตอนนอนกล้องก็เปิดอยู่ตลอด
ต่างประเทศกับในประเทศมีเวลาต่างกันกว่าสิบชั่วโมง
ตอนซ่งสืออันหลับ ในประเทศยังเป็นกลางวันแจ่มใส หลายคนแอบเปิดสตรีมตอนทำงานวางไว้เป็นเสียงประกอบ
ซ่งสืออันเหนื่อยมาทั้งวัน หลับปุ๋ยทันทีที่ถึงที่นอน ลมหายใจค่อย ๆ สม่ำเสมอ