ซ่งสืออันที่ขึ้นรถมาได้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก วางของขวัญจากแฟนคลับไว้บนที่นั่งข้างๆ อย่างระมัดระวัง แล้วหันไปถามหลินฟานว่า "หลินฟาน ตัวอย่างแรกของรายการวาไรตี้นี้ออกเมื่อไหร่ ทำไมทุกคนรู้ว่าวันนี้ฉันกลับมา"
หลินฟานชะงักไปครู่หนึ่ง หันมาจากที่นั่งข้างคนขับ สีหน้าสับสนยิ่งกว่าเขาเสียอีก "พี่ครับ นี่มันถ่ายทอดสดทั่วประเทศ ทุกคนรู้ว่าวันนี้พี่กลับมา"
ซ่งสืออันแข็งค้างไปทั้งตัว เขาค่อยๆ หันคอไปอย่างช้าๆ เหมือนคอเป็นสนิม เสียงดังกร็อบแกร็บ "อะไรนะ! ถ่ายทอดสด!!"
ใครเขาทำวาไรตี้แบบถ่ายทอดสดกัน! ก็ได้แต่สงสัยว่าทำไมทุกคนถึงรู้ว่าเขาเจ็บ แถมยังรู้เรื่องเสือจากัวร์อีก
เขาเคยคิดว่าเป็นเพราะผู้กำกับตัดตัวอย่างได้เร็ว แต่ที่จริงคือคนทั้งประเทศจ้องดูเขาอยู่ห้าวัน
นึกย้อนถึงสิ่งที่ทำมาสองสามวันนี้ ตอนเข้าห้องน้ำน่าจะปิดกล้องได้นะ...น่าจะได้นะ...
หลังที่ยืดตรงมาทั้งเช้าพังลงในที่สุด เขากระแทกหัวลงกับกระจกรถเสียงดังปัง หน้าผากแนบกับกระจกเย็นเฉียบ สายตามองลอดผ่านออกไปอย่างว่างเปล่า จ้องถนนที่วิ่งถอยหลังอย่างรวดเร็ว
จบเห่ ภาพลักษณ์ของเขา ภาพนักแสดงมาดนิ่งที่เขาสร้างมาแทบตาย ต้องโดนหัวเราะเยาะไปชั่วชีวิตแน่ๆ
หลินฟานมองพี่ชายทำอะไรแปลกๆ ผ่านกระจกมองหลัง สมองเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
แต่เขาก็ยังรายงานงานอย่างเคร่งครัด "พี่ครับ รายการถ่ายทอดสดครั้งนี้ทำแฟนคลับเพิ่มขึ้นมาสองล้านกว่าคน ต่างประเทศก็ฮือฮากันอีกระลอก บริษัทสมัครบัญชีไอจีให้พี่ ห้าวันเพิ่มแปดแสนคนือว่าเป็นผลงานที่ดีมากเลยครับ"