พอประตูรถเปิดออก ซ่งสืออันกำลังจะก้าวขึ้นรถ แต่ทั้งร่างกลับชะงักไป
กลางวันแสก ๆ ก็เจอผีเข้าแล้ว! บอสใหญ่ทำไมถึงอยู่ในรถได้ล่ะ! เขาส่งสายตาบอกใบ้จี้ซูเหยาอย่างบ้าคลั่ง ซึ่งนั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ
จี้ซูเหยาส่งยิ้มจนใจกลับมาให้ เป็นเชิงบอกว่าเขาเองก็ไม่รู้เรื่องล่วงหน้าเหมือนกัน
เสิ่นลิ่งซูเป็นฝ่ายเอ่ยก่อนว่า “ยังไม่ขึ้นมาอีก หรืออยากให้คนถ่ายติดว่าฉันรังแกพนักงาน?”
ซ่งสืออันรีบขึ้นรถอย่างว่องไว แล้วหย่อนก้นลงนั่ง
จู่ ๆ เสิ่นลิ่งซูก็พูดประโยคชวนขนหัวลุกว่า “เจอฉันทีไร ก็อยากหนีขนาดนั้นเลยหรือ?”
“เปล่าครับ เปล่า” ซ่งสืออันรีบส่ายหน้า “คุณเป็นเจ้านายผม ผมจะทำแบบนั้นได้ยังไงครับ”
“อ้อ?” ปลายเสียงของเสิ่นลิ่งซูสูงขึ้นเล็กน้อย “งั้นฉันคงเข้าใจเธอผิดไป”
ซ่งสืออันยิ้ม ไม่พูดอะไร ทุกครั้งที่อยู่ในพื้นที่เดียวกับบอสใหญ่ เขารู้สึกเหมือนอุณหภูมิในอากาศลดลงไปหลายองศา
ตอนเรียนก็กลัวครู พอทำงานก็กลัวเจ้านาย หมดทางเยียวยาแล้ว...
หลินฟานรีบพูดไกล่เกลี่ย “เอ่อ อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้ว พี่เตรียมตัวหน่อยนะ สื่ออาจจะเยอะสักหน่อย”
ซ่งสืออันขานรับเบา ๆ แล้วสูดหายใจลึก จะบอกว่าไม่ตื่นเต้นก็โกหก คิดเสียว่าเก็บค่าประสบการณ์ก็แล้วกัน
เขาก้มลงตรวจดูเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเอง ยืนยันว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี
จี้ซูเหยาหันมาจากเบาะข้างคนขับ “เดี๋ยวเดินพรมแดงอย่าเดินเร็วเกินไป ให้เวลาสื่อหน่อย แล้วก็ตอนเซ็นชื่อเขียนให้ดี ๆ ยืนให้กล้องหลายมุมถ่ายหน่อย”
รถเพิ่งจอดลง ไฟแฟลชด้านนอกก็วูบวาบพร่างพรายไปทั่ว