จนงานจบ เขาก็ยังไม่ได้กินเค้กสักคำ ต้องตามคนในกองถ่ายไปถ่ายรูปและพูดคุยในพิธีอำลา แล้วก็ยิ้มให้กล้องอีกรอบ
ถึงในโลกออนไลน์จะถกเถียงกันดุเดือด แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางชุดของเขาจากการโด่งดังไปทั่ว แถมไม่นานก็มีดีไซเนอร์ออกมาแสดงตัวว่าเป็นผู้ออกแบบ
“เทพบุตรชัด ๆ! แค่ผ้าพันคอเกะกะไปหน่อย คราวหน้าเราปรับกันนะ!”
“ไหล่กว้างเอวคอดแบบนี้ ฉันนึกว่าเป็นนายแบบเสียอีก เลยลองค้นดู ที่แท้เป็นดารา วงการบันเทิงยุคนี้แข่งขันกันหนักจริง ๆ”
“ฉันว่าสัดส่วนก็ธรรมดานะ แถมมีผ้าบังอีก มองไม่เห็นเลย เว้นแต่จะได้ตรวจดูด้วยตัวเอง!”
“ลูกคิดของคนข้างบนกระเด็นมาโดนหน้าฉันหมดแล้ว”
พอออกมาขึ้นรถ ซ่งสืออันเห็นว่าเสิ่นลิ่งซูไม่อยู่ก็ถอนหายใจโล่งอก
จากนั้นก็เห็นทุกคนหน้าตาเคร่งเครียด จึงถามอย่างสงสัยว่า “เป็นอะไรไป? ทำไมทำหน้าเหมือนโลกจะแตกกันหมดเลย เดี๋ยวฉันเลี้ยงมื้อดึกเอง!”
หลินฟานจ้องหน้าซ่งสืออันอยู่นาน พอเห็นว่าเขาไม่มีท่าทีไม่พอใจเลยสักนิด ถึงได้พูดว่า “พี่ ไอ้หยินฮ่าวเหวินนั่นไม่รู้เล่นตุกติกอะไร รางวัลนี้ควรเป็นของพี่แท้ ๆ!”
“ใครบอกว่าเป็นของฉัน?” ซ่งสืออันขมวดคิ้ว “คนในโลกออนไลน์ก็แค่ล้อเล่น จะเอามาจริงจังไม่ได้หรอก”
จี้ซูเหยาถึงค่อยพูดขึ้นว่า “ผู้ได้รับรางวัลต้องรู้ล่วงหน้าอยู่แล้ว เดิมทีเราก็อยากให้เป็นเซอร์ไพรส์กับนาย แต่กลายเป็นเรื่องชวนตกใจไปเสียได้”
ตอนนี้ซ่งสืออันเข้าใจแล้วว่าทำไมเวินชิงถึงถามว่าเขาเป็นอะไรหรือเปล่า
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเวยปั๋ว ข่าวติดอันดับค้นหาสามอันดับแรกเป็นเรื่องหยินฮ่าวเหวินคว้ารางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ทั้งยังมีคนพูดว่าตั้งแต่ซ่งสืออันเข้าวงการมา ก็ยังไม่มีละครเรื่องไหนที่เขารับบทนำเลยสักเรื่อง แล้วจะเอาอะไรไปแข่งกับหยินฮ่าวเหวิน