หลังล้างหน้าล้างตาเสร็จ ซ่งสืออันลงมาชั้นล่างพอดีกับเห็นคุณแม่ซ่งกำลังจะออกไปข้างนอก จึงถามว่า “แม่ จะออกไปข้างนอกเหรอครับ?”
“ใช่จ้ะ จะไปซื้อกับข้าวสักหน่อย” คุณแม่ซ่งกำลังเปลี่ยนรองเท้าอยู่ตรงโถงทางเข้า
ซ่งสืออันว่างจนแทบไม่มีอะไรทำ รีบเข้าไปหา “แม่ ผมไปเองก็ได้ แม่พักอยู่บ้านเถอะ ผมไปแป๊บเดียวเดี๋ยวก็กลับ”
“รู้เหรอว่าต้องซื้ออะไร?” คุณแม่ซ่งมองลูกชายอย่างระแวง
“รู้ครับ ไม่ต้องห่วงนะแม่” ซ่งสืออันกระแอมสองที “ฝีมือทำอาหารของลูกแม่ปีนี้พัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ”
เขาคว้ากุญแจรถจากมือคุณแม่ซ่งแล้ววิ่งออกไป มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันนั้นจอดอยู่ข้างศาลา เขาขึ้นคร่อม บิดคันเร่ง แล้วพุ่งฉิวไปทางตัวเมือง
แต่เช้าตรู่ตลาดสดก็มีคนแน่นขนัด พ่อค้าขายปลากำลังแล่ปลาอยู่ข้างบ่อ พ่อค้าขายเนื้อยกมีดขึ้นสับหมูสามชั้น ส่วนป้าแม่ค้าขายผักก็ตะโกนเรียกลูกค้าด้วยภาษาถิ่นว่า “ผักกาดขาวปลูกเองจ้า”
ซ่งสืออันไม่ได้สัมผัสบรรยากาศเรียบง่ายแบบนี้มานานแล้ว เขาพุ่งเข้าไปในตลาดอย่างคุ้นเคย ต่อรองราคาเก่งจนได้ส่วนลดและปัดเศษเงินทอนอย่างคล่องแคล่ว
“ป้าจ๊ะ ซี่โครงลดให้สักสองหยวนได้ไหม ผมซื้อเพิ่มอีกสองชิ้น”
“หนุ่มหล่อแถมปากหวานอีก เอาเถอะ ๆ ป้าลดเศษให้ก็แล้วกัน”
เจ้าหน้าที่ที่กำลังสำรวจพื้นที่จดเส้นทางและถ่ายรูปเสร็จแล้ว กล้องกวาดผ่านฝูงชนที่เดินขวักไขว่ในตลาดสด ก่อนจะหยุดชะงักไปกะทันหัน
เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังเลือกปลาอยู่ข้างบ่อ สวมเสื้อฮู้ดสีเทาเข้มกับหน้ากากสีขาวนวล ยืนอยู่ท่ามกลางเหล่าลุงป้าแล้วดูสะดุดตาเป็นพิเศษ