ซุนซือหนั่วนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น พลางจับนิ้วตัวเองเล่น ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูไปมาหลายรอบ
บนหน้าจอเป็นบัญชีอินสตาแกรมที่มีผู้ติดตามมากกว่าสามล้านคน รูปโปรไฟล์เป็นภาพด้านข้างของคนคนหนึ่งที่ถ่ายไว้บนทุ่งหิมะอาเล่อไท่
ชาวต่างชาติมักจำหน้าคนเอเชียไม่ค่อยได้ หากไม่มีจุดเด่นก็ยากจะจำ
แต่ซ่งสืออันกลับเป็นชาวหัวกั๋วที่หาได้ยาก ซึ่งแค่เห็นหน้าก็ทำให้คนจดจำได้
เธอไม่ตามดาราและไม่สนใจรายการวาไรตี้ แต่ก็อดหลงใหลใบหน้าของซ่งสืออันไม่ได้
แต่ไม่ว่าอย่างไร เธอก็นึกไม่ถึงว่าคนที่หล่อจนเปล่งประกายบนรายการวาไรตี้ จะเป็นลูกพี่ลูกน้องซึ่งกำลังสวมผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้ผัดกับข้าวอยู่ตรงหน้า
ถ้ารู้ตั้งแต่แรก เธอคงอวดจนคนพวกนั้นตาค้าง ให้เพื่อนชาวต่างชาติที่เอาแต่เรียกซ่งสืออันว่า “หนุ่มน้อยนางฟ้า” ในอินสตาแกรมได้อิจฉาสักหน่อยว่าไอดอลของพวกเขาเป็นพี่ชายเธอ เท่จะตาย!
ชาวต่างชาติชื่นชอบความงามแบบแข็งแกร่ง พวกเขาไม่ปลื้มตุ๊กตาหน้าร้าน คนที่ทั้งมีฝีมือและหน้าตาดีต่างหากคือแบบที่พวกเขาชอบ
“เอาแต่กอดโทรศัพท์ทั้งวัน โทรศัพท์มันน่าสนุกขนาดนั้นเลยหรือไง” ซ่งเฉี่ยวอวิ๋นมองลูกสาวตัวเอง พลางขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ
“สนุกสิ” ซุนซือหนั่วเบ้ปาก “แม่เองก็เอาแต่ดูละครสั้นชวนขนลุก ดูทีเดียวทั้งวันเหมือนกันไม่ใช่หรือไง”
จังหวะนั้นเอง ซ่งสืออันกับคุณแม่ซ่งก็ยกอาหารออกมาจากครัว
คุณแม่ซ่งวางปลาตุ๋นซีอิ๊วจานสุดท้ายไว้กลางโต๊ะ “อาหารเสร็จแล้ว มานั่งกันเถอะ”