เด็กที่โตในเมืองยังรู้สึกว่าชนบทน่าสนุกเลย ปีหน้าพอถึงฤดูเกี่ยวข้าวสาลี ค่อยหลอกล่อพวกเขามา บอกว่าได้ลองเกี่ยวข้าวสาลี วันละ 100 หยวน แค่นี้ก็มีแรงงานฟรีแล้ว แถมยังทำกำไรได้อีกก้อน
หัวการค้าขนาดนี้ สมกับเป็นเขาจริง ๆ!
“ลูกชาย! ลงมากินข้าวได้แล้ว!” คุณแม่ซ่งตะโกนเรียกจากชั้นล่าง
พอซ่งสืออันได้ยินเสียงนั้น จู่ ๆ ก็นึกถึงคลิปที่เคยเลื่อนเจอ เป็นคนงานในฟาร์มหมูเรียกหมูมากินข้าว
เขาส่ายหัว สลัดความคิดอกตัญญูนั้นทิ้งไป แล้วรีบลงบันไดแทบสามก้าวรวบเป็นสองก้าว
อาหารเต็มโต๊ะไปหมด ทั้งไก่ตุ๋นซีอิ๊ว ปลานึ่ง ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน ผักกวางตุ้งผัดกระเทียม แถมยังมีน้ำแกงไก่บ้านตุ๋นหม้อใหญ่ ด้านบนลอยเป็นชั้นน้ำมันสีทอง มองแล้วชวนให้น้ำลายสอ
เขายกชามขึ้นมากินทันที มือหนึ่งคีบอาหารยัดเข้าปาก อีกมือฟังคุณแม่ซ่งเล่าเรื่องจิปาถะในละแวกบ้าน
ตอนใกล้กินเสร็จ เสียงทรงพลังเสียงหนึ่งก็ดังมาจากข้างนอก “เหล่าซ่ง อยู่บ้านหรือเปล่า?”
พ่อซ่งลุกขึ้นมองออกไปข้างนอก “เหล่าหลิว มาทำอะไรเหรอ?”
ซ่งสืออันกระซิบถามคุณแม่ซ่ง “เขาเป็นใครครับ?”
“หัวหน้าหมู่บ้านของเราไง” คุณแม่ซ่งวางตะเกียบ “เด็ก ๆ อย่างพวกลูกไม่รู้จักก็เป็นเรื่องปกติ”
เหล่าหลิวเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว พอเห็นซ่งสืออันถือชามอยู่ก็ชะงักฝีเท้า “เหล่าซ่ง บ้านนายมีญาติมาเหรอ? ถ้าอย่างนั้นฉันค่อยมาทีหลังก็ได้”
“เหล่าหลิว อายุเยอะแล้วสายตาไม่ดีหรือไง” พ่อซ่งยิ้มพลางลุกขึ้น “นี่ลูกชายฉันเอง”