ซ่งสืออันพบว่า ในวงการบันเทิงคนที่มีวิธีคิดไม่ปกติมีมากกว่าเขาคนเดียวเสียอีก
เขาเก็บกระป๋องเปล่ากับไพ่บนโต๊ะ แล้วกลับไปทิ้งตัวนอนทันที
พรุ่งนี้ก็ถึงฉากที่ซือชิงหลานเดินทางมายังโลกมนุษย์เพื่อรับศิษย์แล้ว
หลังสงครามเทพมาร สิ่งมีชีวิตทั้งหกภพล้มตายเกลื่อนกลาด โลกมนุษย์ยิ่งประสบภัยพิบัติไม่ขาดสาย
ประตูขึ้นเซียนพังทลาย ผู้บำเพ็ญเซียนไม่อาจเลื่อนขั้นได้ ชาวบ้านวิงวอนขอให้เทพยดาประทานความหวัง แต่กลับถูกสำนักนอกรีตบางแห่งล้างสมองและเรียกเก็บทรัพย์สินเงินทองกับอาวุธวิเศษจำนวนมหาศาล
หลังซือชิงหลานมาถึงโลกมนุษย์ สิ่งที่เขาเห็นก็คือภาพเช่นนี้
เขาเลือกสถานที่ซึ่งมีพลังวิญญาณอุดมสมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่ง ตั้งสำนักขึ้นบนภูเขา รับศิษย์เป็นจำนวนมาก และช่วยเหลือผู้คน
นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมหลังซือชิงหลานตายลงในตอนท้าย ทุกคนถึงรู้สึกค้างคาใจ
พอตื่นขึ้นมา เขาควานหาโทรศัพท์มาดูเวลา แล้วก็สะดุ้งตื่นเต็มตา
แย่แล้ว! เก้าโมงแล้ว! ทำไมไม่มีใครปลุกเขาเลย! เขาดีดตัวลุกจากเตียงอย่างลนลาน คว้าเสื้อมาสวมลวก ๆ แล้วเปิดประตูพุ่งออกไป
จากนั้นก็ชนเข้ากับหลินฟานที่หิ้วอาหารเช้ามาพอดี
หลินฟานเองก็ไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้ เพิ่งกลับมาก็เห็นพี่ชายตื่นพอดี เขาชูถุงในมือขึ้นแกว่งไปมา “พี่ ตื่นแล้วเหรอ ดีเลย อาหารเช้ายังร้อน ๆ อยู่”
ซ่งสืออันรับถุงมา ยังมึนงงอยู่เล็กน้อย “เก้าโมงแล้วไม่ใช่เหรอ สายแล้วไม่ใช่หรือไง?”
“ผู้กำกับสองคนดื่มหนักจนปวดหัว เลยเลื่อนไปถ่ายตอนบ่าย” หลินฟานยกโทรศัพท์ขึ้น หน้าจอแสดงข้อความแจ้งจากกลุ่มกองถ่าย “ไปแต่งหน้าตอนสิบโมงก็พอ”