หลินฟานรีบเดินเข้ามายื่นน้ำขวดหนึ่งให้ แววตาเต็มไปด้วยความสงสาร
ซ่งสืออันรับมา มือเปื้อนเลือดปลอมเต็มไปหมด เขาบ้วนปากอยู่ครู่หนึ่ง กลิ่นเลือดปลอมชวนสะพรึงถึงจางลงไปบ้าง «หลินฟาน ขอทิชชูเปียกหน่อย เลือดเปื้อนเหนียวมือไปหมด»
หลินฟานรีบยื่นทิชชูเปียกให้ «พี่ครับ เมื่อกี้พี่เท่มากเลย ดูแล้วผมขนลุกไปหมด ให้ความรู้สึกเจ็บจริง ๆ เลย»
ซ่งสืออันเช็ดคราบเลือดปลอมเหนียวเหนอะบนปลายนิ้ว ผมปลอมสีเงินขาวยังมีรอยเลือดติดอยู่สองสามหยด «นอกจากจะรู้สึกเขินนิดหน่อย อย่างอื่นก็ไม่มีปัญหา»
สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเมื่อกี้เขาต้องเจอกับอะไรบ้าง เดี๋ยวก็ประคองอากาศ เดี๋ยวก็แกล้งปวดจนตัวสั่น แถมยังต้องเกร็งคอจนเส้นเลือดปูดโปน ทำหน้าเหมือนกำลังบอกว่า ‘ฉันเจ็บมาก แต่ต้องอดทนไว้’ เกือบจะเหมือนคนปลอมแล้ว…
โจวอี้หยางเดินเข้ามาสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า «เก่งจริง ๆ เข้าถึงบทได้ในวินาทีเดียว แน่ใจนะว่าไม่ได้จบการแสดงมา?»
ซ่งสืออันรีบส่ายหน้า «ไม่ได้เรียนการแสดงครับ ไม่ได้จบสายตรง แต่ก่อนหน้านี้เคยเล่นซีรีส์ย้อนยุคมาสองสามเรื่อง ก็พอมีประสบการณ์อยู่บ้าง»
โจวอี้หยางตบไหล่เขา «ถ่อมตัวไปแล้ว พอเติมเอฟเฟกต์เข้าไปทีหลัง ภาพจะยิ่งออกมาดี ฉันไปเตรียมตัวก่อนนะ คืนนี้ถ้ามีเวลา พวกเราไปกินข้าวด้วยกัน» พูดจบก็เดินจากไปทันที
ซ่งสืออันเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกหลายชุด แล้วตามโจวอี้หยางไปถ่ายฉากชีวิตประจำวันในวิหารเทพอยู่บ้าง ส่วนนี้ก็ถือว่าถ่ายเสร็จแล้ว
หลังจากนั้นจะแยกกันถ่ายเป็นสองกอง กองหนึ่งเป็นฉากที่ซือชิงหลานเปิดสำนักรับศิษย์ ตามหาดวงวิญญาณเทพมาเลี้ยงเด็ก เมื่อตัดให้กระชับแล้วก็มีเนื้อเรื่องแค่ประมาณ 20 นาที ส่วนเส้นเรื่องของหลิงเยี่ยนไปถ่ายกันที่อื่น