ผู้กำกับตะโกน “คัต!”
ซ่งสืออันล้วงลูกอมนมกระต่ายขาวเม็ดใหญ่ออกจากแขนเสื้อ ก่อนย่อตัวลงยื่นให้เด็กน้อย “ถ่ายเสร็จแล้ว เก่งมาก”
เด็กน้อยเช็ดน้ำตา รับลูกอมไปแล้วพูดสะอึกสะอื้นว่า “ขอบคุณครับพี่ชาย”
“เฮ้! ฉันยังนอนแผ่อยู่เลย ไม่มีใครสนใจฉันบ้างหรือไง?” เหอเจ๋ออวี่ตะโกนมาจากเบาะที่อยู่ไกลออกไป
ซ่งสืออันลุกขึ้นยืน โยนลูกอมนมกระต่ายขาวที่เหลืออีกสองเม็ดใส่หัวเขาได้อย่างแม่นยำ
เหอเจ๋ออวี่เอนตัวลงนอนแผ่บนเบาะตามแรงโยน กุมหน้าผากพลางกลอกตา “ฆาตกรรมชัด ๆ...”
แม่ของเด็กน้อยวิ่งเข้ามา ย่อตัวโอบลูกไว้ในอ้อมแขน “ขอบคุณพี่ชายหรือยังจ๊ะ เด็กดี วันนี้เก่งมากเลยนะ”
เด็กน้อยแบมือโชว์ลูกอมในฝ่ามือ แล้วยกขึ้นสูง “พี่ชายให้ครับ!”
ซ่งสืออันมองแม่ลูกหยอกล้อกันแล้วรู้สึกว่าน่าสนุกดี
เหอเจ๋ออวี่เดินเข้ามาจากด้านหลัง ใบหน้าเปื้อนเลือดปลอมไปหมด เขาแกะลูกอมโยนเข้าปาก เคี้ยวตุ้ย ๆ จนพูดไม่ค่อยชัด “จิ๊ ชอบเด็กเหรอ? เจ้านี่มันตัวแสบชัด ๆ ทำไมพอมาอยู่กับนายถึงเชื่องขนาดนี้ล่ะ”
“ตัวแสบอะไร?” ซ่งสืออันมองเขาอย่างงุนงง
เหอเจ๋ออวี่บุ้ยปากไปทางแผ่นหลังของเด็กน้อยที่เดินห่างออกไปกับแม่ “หมอนั่นไง ก่อนเริ่มถ่ายฉันใช้เวลาปรับตัวกับเขาตั้งหลายวัน ซื้อขนมให้ไม่รู้เท่าไร สุดท้ายก็เปล่าประโยชน์ แต่นายใช้ลูกอมเม็ดเดียวก็เอาอยู่ ต้องมีอะไรแน่ ๆ”
“ต้องเชื่อวิทยาศาสตร์สิ” ซ่งสืออันฟังเขาพูดเหลวไหลขึ้นเรื่อย ๆ จึงสะบัดแขนเสื้อแล้วหันหลังเดินไป
เขารีบไปกินข้าวกลางวัน ชาวบ้านทำอาหารใส่หม้อใบใหญ่ กลิ่นหอมลอยมาให้ได้กลิ่นตั้งแต่ก่อนเริ่มถ่ายไม่นาน กลิ่นหอมกระทะจากฟืนไฟลอยไปไกลตามสายลม