เขาค่อยๆ ขยับหนีไปเรื่อยๆ จนกระทั่งหญิงสาวใจเย็นลงแล้วเงยหน้าขึ้น ซ่งสืออันก็ย้ายไปอยู่ที่มุมอีกฝั่งของรถม้าไปแล้ว ห่างจากเธอออกไปหลายคน เอ๊ะ เขาจากไปตอนไหนกันแน่!
เธอยังไม่ทันได้เข้าไปขอลายเซ็นต์ ก็ต้องได้แต่มองซ่งสืออันลงจากรถที่สถานีศูนย์ธุรกิจกลาง
เธอตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วมองดูป้ายสถานี ที่นี่คือย่านซีบีดีหัวใจสำคัญ เต็มไปด้วยตึกสำนักงานและอาคารใหญ่ของบริษัทแม่
อันอันมีงานใหม่แล้วหรือเปล่านะ! รู้สึกเหมือนตัวเองค้นพบทวีปใหม่เลย
เธอรีบพิมพ์ข้อความในกลุ่มแฟนคลับอันอัน 20 คนว่า "พวกเธอเดาสิว่าฉันเจอใคร!"
"อย่าบอกนะว่าเจออันอัน"
"โอ้ ใครกันนะ..."
"ฉันเจออันอันบนรถไฟฟ้าใต้ดิน! จริงๆ นะ! ดูไอพีฉันสิ ฉันทำงานอยู่ที่เมืองหลวง!"
ข่าวนี้หลุดออกไป ทั้งกลุ่มก็แตกตื่นกันทันที
"ทำไมใครๆ ก็เจอเขาได้ แต่ฉันเจอไม่ได้เลย! ฉันจะงอแงแล้ว!"
"น้องสาว เธออยู่อีกซีกโลกหนึ่ง จะไปเจอใครได้ยังไง"
"ฮ่าๆๆ!"
"ฉันไม่เชื่อ ขอรูปหน่อย!"
เธอมองดูรูปในอัลบั้มโทรศัพท์ ซึ่งเป็นเงาคนเบลอๆ เพราะตอนนั้นตื่นเต้นเกินไป แล้วก็เงียบๆ เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า คราวหน้าต้องได้แน่ๆ
ซ่งสืออันกับอีกสองคนออกจากสถานีมา เดินไปไม่ไกลก็ถึงตึกออฟฟิศ ตัวอักษร "รุยอันเทคโนโลยี" สี่ตัวใหญ่ๆ ห้อยอยู่บนยอดตึก สะท้อนประกายเย็นเฉียบภายใต้แสงแดดยามบ่าย
ซ่งสืออันเงยหน้ามอง นับจากล่างขึ้นบนตามผนังกระจก ตึกนี้อย่างน้อยก็สามสิบกว่าชั้น โลโก้บนสุดใหม่เอี่ยมแวววาว
ซื้อทั้งตึกเลยหรือเนี่ย รวยมากๆ เลย ถ้าเงินเยอะขนาดนี้แบ่งให้เขาช่วยใช้บ้างก็ดีนะ ถึงจะรู้ว่ามันไร้ยางอาย แต่เขาอยากลองใช้ชีวิตแบบไร้ยางอายแบบนี้สักครั้งจริงๆ