ทุกคนยืนอยู่ที่หน้าประตู ไม่มีใครกล้าขยับตัวแม้แต่น้อย
ฉู่หลิงโจวก้าวออกมาจากด้านหลังสุด เดินเลี่ยงพวกเขาออกไป ฝีเท้าไม่เร่งไม่รีบ เขาเดินไปที่เก้าอี้ตัวนั้น หันกลับมา แล้วนั่งลง
แสงไฟในห้องสีขาวจู่ ๆ ก็มืดลง เหลือเพียงแสงสีแดงจากจอมอนิเตอร์ตกลงบนใบหน้าด้านข้างของเขา
เขาเอียงคอเล็กน้อย มองไปที่ลู่ฉือ: "คู่ต่อสู้คนสุดท้ายของพวกเธอ คือฉัน"
ซ่งสืออันที่อ่านบททั้งหมดจบแล้วรู้สึกขนหัวลุก ทั้งเรื่องพลิกผันแล้วพลิกผันอีก ทุกตัวละครในนั้นเหมือนเป็นตัวเอกไปหมด
แม้ช่วงแรกจะคาดเดาไว้แล้วว่าฉู่หลิงโจวไม่ใช่คนธรรมดา แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะเป็นบอสตัวสุดท้าย
อีกหนึ่งตัวละครที่ภายนอกขาวสะอาดแต่ภายในดำสนิท แต่ก็ค่อนข้างมีเสน่ห์ดี เนื้อหาในด่านโลกไร้ขีดจำกัดก็สนุกมาก
กฎของเกมในแต่ละด่านออกแบบมาให้ต้องใช้ความคิดสุด ๆ ไม่ใช่แค่ตีๆ ฟันๆ ง่าย ๆ แต่ต้องใช้ตรรกะ การอ่านเกมจิตวิทยา และการมองหารูรั่วของระบบ
ในฐานะหนังเทศกาลตรุษจีนถือว่าไม่ต้องสงสัยเลย แค่ไม่รู้ว่าพระเอกลู่ฉือให้ใครเล่น อย่างน้อยก็ต้องระดับพระเอกแห่งยุคนี่นา
เขาเริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย บทนี้ถ้าเล่นดีก็ไม่ได้แพ้พระเอกเลย แม้จะปรากฏตัวช่วงกลางเรื่องไปจนถึงท้ายเรื่อง แต่ก็ดึงดูดใจมาก
บริษัทยอมให้บทนี้กับเขา ช่วงนี้ดวงดีเกินไปหรือเปล่านะ เขารู้สึกดีจนไปอาบน้ำอย่างอารมณ์ดี
อีกไม่กี่วันต่อมา นอกจากเวลาเรียน เขาก็หมกตัวอยู่ในหออ่านบทละคร โต๊ะเต็มไปด้วยกระดาษโน้ตที่จดบันทึกไว้
ฉือสวินเดินผ่านไปมาข้างหลังเขาหลายรอบ ทุกครั้งก็เห็นเขาถือปากกาเขียนขีด ๆ เขียน ๆ อยู่บนกระดาษ สีหน้าบางทีเคร่งเครียด บางทีตื่นเต้น ปากก็พึมพำไม่หยุด