เจียงเหย่อกับฉือสวินส่งสายตามองไปมาระหว่างคนทั้งสองอยู่หลายยก ก่อนจะหันมามองเผยจือเหยียนพร้อมกันเป็นแถว
สีหน้าเผยจือเหยียนไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก แต่เห็นได้ชัดว่ามีอาการเก้อเขินเล็กน้อย ไม่ใช่สิ เหล่าเผยนี่หึงเหรอเนี่ย? เขากับเสิ่นลิ่งซูนี่มันเข้ากันได้จริงๆ ด้วยแฮะ!
ซ่งสืออันเดินตามเสิ่นลิ่งซูออกจากห้องทำงาน ทางเดินในตอนกลางวันเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องทดสอบจากฝ่ายวิจัยและพัฒนาที่ดังมาแต่ไกลอย่างแผ่วเบา
เสิ่นลิ่งซูหันกลับมา น้ำเสียงคุ้นเคยสนิทสนมเป็นอย่างมาก: "ได้รับบทภาพยนตร์เรื่องใหม่แล้วหรือยัง?"
ซ่งสืออันพยักหน้า: "ได้รับแล้ว อ่านจบเรียบร้อยแล้วครับ"
เสิ่นลิ่งซูเหลือบดูนาฬิกาข้อมือ: "อ่านจบก็ดีแล้ว อีกไม่กี่วันก็ต้องเข้าฉากแล้ว ตั้งใจแสดงละกัน ฉันไปก่อนนะ"
พูดจบก็สะบัดส้นสูงเดินจากไปอย่างฉับไวไม่ไยดี ซ่งสืออันยืนงงอยู่กับที่ สีหน้าเต็มไปด้วยความฉงน เรียกเขาออกมาเพื่อจะพูดแค่นี้เหรอ? เจ้านายช่างเอาใจใส่จริงๆ นะเนี่ย
เขาผลักประตูห้องทำงานเปิดออก เจียงเหย่อกับฉือสวินกำลังแนบหูแนบตาอยู่หลังประตูพอดี เกือบจะหัวทิ่มออกมาด้วยกัน
ซ่งสืออันมองพวกเขาอย่างสงสัย: "พวกนายทำอะไรกันอยู่?"
เจียงเหย่อโบกมือ ลุกขึ้นยืนตัวตรงอย่างไม่สะทกสะท้าน: "ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย แค่กำลังจะเปิดประตูออกไปพอดี นายก็กลับมาพอดี"
ฉือสวินผลักแว่นตา ตรงประเด็นทันที: "คุณหนูเฉินพูดอะไรกับนายบ้าง?"
ซ่งสืออันยักไหล่: "ก็แค่บอกให้ฉันตั้งใจแสดงตอนเข้าฉากไง"
คนทั้งสองแสดงสีหน้าไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด: "เรียกนายออกไปเพื่อจะพูดแค่นั้นเนี่ยนะ?!"
ซ่งสืออันพยักหน้า: "แล้วจะให้เป็นอะไรอีกล่ะ?"