คุณแม่ซ่งพยักหน้ารัว ๆ ตอนนี้เธอวางใจลูกชายได้เต็มที่แล้ว จึงหันไปเข้าครัวเตรียมอย่างอื่นต่อ
ซ่งสืออันจ้องตากับไก่ตัวผู้ ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกะพริบตา เอ่อ ไม่สิ ตาเขแล้วต่างหาก
พูดตามตรง เขาเองก็เชือดไก่ไม่เป็นเหมือนกัน พูดไปแล้วคำไหนคำนั้น เขาจึงหยิบมีดทำครัวที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมากะระยะไปมา
มีดเล่มนี้จะทื่อไปหน่อยหรือเปล่านะ เขาลองใช้นิ้วโป้งขูดคมมีด แล้วมองไก่ตัวผู้ที่กำลังจ้องเขาด้วยตาเขอีกครั้ง พี่ไก่ ขอโทษด้วยนะ!
เขากำลังจะลงมือ ก็มีเสียงราวกับผู้ช่วยชีวิตดังมาจากข้างนอก «มาช่วยหน่อย ซื้อของกลับมาแล้ว!»
ซ่งสืออันได้ยินเสียงนั้นราวกับเสียงสวรรค์ จึงหิ้วไก่วิ่งไปที่ประตู «พ่อ! ผมมาเอง ไก่ตัวนี้ฝากพ่อจัดการนะ»
คุณพ่อซ่งยังไม่ทันได้ตั้งตัว ในมือก็มีไก่ตัวหนึ่งกับมีดเล่มหนึ่งถูกยัดใส่มาแล้ว
เขาก้มมองไก่ตัวผู้ที่ขนตรงคอหายไปเป็นหย่อม ๆ จากนั้นก็มองลูกชายที่วิ่งไปขนของแล้ว ไก่ตัวนี้ไปเจออะไรมา ทำไมขนหายไปตั้งครึ่งตัว
ซ่งสืออันยกของที่กองอยู่บนรถไฟฟ้าลงมาจนหมด แล้วขนเข้าบ้านอย่างคล่องแคล่ว
คุณพ่อซ่งได้แต่ย่อตัวลงในลานบ้านอย่างจนใจ เริ่มเชือดไก่และถอนขน ดูจากฝีมือแล้วคงเชือดไก่มานับครั้งไม่ถ้วน ไก่ตัวผู้ที่รอดตายจากมือคุณแม่ซ่งกับซ่งสืออันมาได้ ในที่สุดก็ถึงจุดจบของชีวิตไก่อันแสนระทึกเสียที
ซ่งสืออันคุ้ยดูของที่คุณพ่อซ่งซื้อมา นึกว่าจะเป็นของไหว้ปีใหม่ที่คนรุ่นเก่าชอบ พอเปิดออกมากลับเจอแต่ของโปรดของคนหนุ่มสาวยุคนี้
มันฝรั่งทอด โคโคล่า ขนมแท่งรสเผ็ด ตีนไก่ดองพริก เนื้อแดดเดียว คุณพ่อวัยชราของเขาแอบศึกษารสนิยมของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ