เธอโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างโมโห พวกไม่รู้จักของดีเอาเสียเลย
ซ่งสืออันได้ยินเสียงจึงเหลือบมอง นี่เป็นอะไรอีกแล้ว? ตอนนั้นเอง เสียงตะโกนจากข้างนอกก็ดังขึ้นว่า “อาหารที่สั่งมาส่งแล้ว!”
“วางไว้ข้างนอกลานก็ได้!” ซ่งสืออันลุกขึ้นตะโกนตอบ ก่อนหันมาพูดกับซุนซือหนั่ว “ไปเอาเองนะ ฉันกลับห้องนอนก่อน”
ซุนซือหนั่วมองแผ่นหลังของเขาที่หันกลับเข้าห้อง จู่ ๆ ก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมา
ทั้งที่เธอเป็นน้องสาวของเขา ถึงจะไม่ได้เจอกันมาหลายปี แต่เขากลับไม่เคยมีสีหน้าดี ๆ ให้เธอเลย
ทั้งที่ตอนเห็นคนอื่นโพสต์คลิปเขาลงอินเทอร์เน็ต เขาก็ยิ้มแย้มต้อนรับทุกคน ดูสุภาพอ่อนโยน
“พี่!” เธอตะโกนเรียกซ่งสืออันที่กำลังจะกลับเข้าห้อง “พี่เกลียดหนูใช่ไหม!”
ซ่งสืออันหันกลับมา เขาแสดงออกชัดขนาดนั้นเลยหรือ? ดูท่าฝีมือการแสดงจะถดถอยลงแล้ว
“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?” เขาถามเสียงเรียบ
“ตั้งแต่เจอหนู พี่ก็ไม่เคยยิ้มให้หนูเลย!” ซุนซือหนั่วมองเขา จมูกเริ่มแสบขึ้นมา “ก็เพราะเกลียดหนูไม่ใช่หรือไง!”
ซ่งสืออันถอนหายใจ แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า “เมื่อไหร่ที่เธอรู้จักเคารพคนอื่น คนอื่นก็จะเคารพเธอเอง อีกอย่าง รูปที่โพสต์ในโมเมนต์น่ะ ลบออกเสียเถอะ ลืมไปแล้วหรือว่าตั้งค่าซ่อนจากฉันไม่ได้”
ใครจะไปรู้ว่าพวกเขาเพิ่มเพื่อนกันในวีแชทตั้งแต่เมื่อไหร่ เมื่อครู่เขาเปิดดูโมเมนต์ก็เจอรูปขนาดใหญ่ของเทพอัสนีพุ่งใส่หน้า กว่าจะมองอยู่นานจนแน่ใจว่านั่นคือตัวเขาเองก็แทบจำไม่ได้ ฝีมือแต่งรูปของคนคนนี้ไม่ธรรมดาเลย!