พอจ้าวหลินกลับถึงสตูดิโอ ก็เริ่มเปิดดูวิดีโอกับรูปถ่ายที่ถ่ายไว้ตอนมาสำรวจสถานที่ เพื่อเตรียมตัวสำหรับการถ่ายทำในอีกสองวัน
วิดีโอเล่นไปได้ครึ่งหนึ่ง จู่ ๆ เขาก็กดหยุดอย่างแรง ภาพค้างอยู่ตรงแผงขายอาหารทะเลในตลาดสด เด็กหนุ่มในเสื้อฮู้ดสีเทาเข้มกำลังหันกลับมา สายตาจ้องตรงมาที่กล้อง
หน้ากว่าครึ่งถูกหน้ากากสีขาวครีมปิดไว้ แต่ดวงตาเรียวที่หางตายกขึ้นเล็กน้อยคู่นั้นโดดเด่นจนจำได้ง่ายเกินไป
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดโปสเตอร์โฆษณาของเฟิงถูที่เก็บไว้ในอัลบั้ม แล้วนำภาพสองภาพมาเทียบกัน
เชี่ย นี่มันประเด็นเด็ดชัด ๆ!! เขาคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมาโทรออก เสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่กดไว้ไม่อยู่
ซ่งสืออันนอนยาวจนเกือบแปดโมงเช้า ล้างหน้าแปรงฟันทั้งที่ยังงัวเงีย แล้วลงไปชั้นล่างเตรียมหาอะไรกิน
พอเดินมาถึงหัวมุมบันได เขาก็เห็นคนคนหนึ่งนั่งอยู่ในลานบ้านทันที เขาขยี้ตา นี่มันฝันประหลาดเกินไปแล้ว เขาจึงหยิกต้นขาตัวเองอย่างแรง
“โอ๊ย!”
“พี่! เป็นอะไรไปครับ!” หลินฟานได้ยินเสียงก็รีบวิ่งเข้ามา
ซ่งสืออันไม่สนใจความเจ็บ รีบถามว่า “นายมาที่นี่ได้ยังไง!”
หลินฟานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พลิกหน้าจอให้เขาดู บันทึกการโทรแน่นขนัด มีสายที่ไม่ได้รับ 16 สาย ข้อความวีแชท 20 ข้อความ ทั้งหมดมาจากคนติดต่อคนเดียวกัน
“โทรมาตั้งแต่เมื่อคืนครับพี่ แต่พี่ไม่ตอบกลับเลยสักครั้ง” แววตาของหลินฟานเต็มไปด้วยความน้อยใจ
ซ่งสืออันหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง “เมื่อคืนเข้านอนเร็ว วันหยุดก็เลยปิดเสียงโทรศัพท์ ไม่ได้ยินน่ะ” ความจริงคือเขาเล่นเกมจนเกือบตีสอง แถมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโทรศัพท์แบตหมดแล้วดับไปตั้งแต่เมื่อไร