ซ่งสืออันเห็นคนกลุ่มหนึ่งตรงมุมกำแพงจู่ ๆ ก็พร้อมใจกันยกนิ้วโป้งให้ใครบางคน จึงเดินเข้าไปอย่างสงสัย “สวัสดีครับ”
“คะ...ครับ สวัสดีครับ” ชายหน้าแผลเป็นเงยหน้าขึ้น พอถูกความหล่อกระแทกตาเข้าเต็ม ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นยืนอย่างเหม่อลอย พูดจาติดอ่างไปหมด
ซ่งสืออันมองคนตรงหน้าที่ทั้งตัวใหญ่บึกบึน แถมยังทำหน้าดุดัน แล้วก็อดพึมพำในใจไม่ได้ว่า อีกเดี๋ยวต้องเข้าฉากบู๊ปะทะกันจริง ๆ จะไหวไหมนะ?
คนข้าง ๆ อีกหลายคนก็ลุกพรวดขึ้นพร้อมกัน ใบหน้าประดับรอยยิ้มแข็งค้าง
เหตุการณ์ตรงหน้าชวนพิกลเกินไป ซ่งสืออันพยักหน้าอย่างเกร็ง ๆ แล้วลองถอยหลังสองก้าว ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีอย่างแนบเนียนสุด ๆ
เขาวิ่งไปบ่นไป โลกนี้มีบั๊กอีกแล้ว!
ผู้ช่วยผู้กำกับเดินเข้ามา เห็นซ่งสืออันวิ่งสุดชีวิตกลับเข้าไปในบ้าน ก็ยกบทขึ้นฟาดชายหน้าแผลเป็น “พวกนายจะไปทำให้เขาตกใจทำไม? อีกเดี๋ยวก็เริ่มถ่ายแล้ว เป็นมิตรหน่อย!”
ชายร่างยักษ์สองสามคนเกาหัวอย่างไร้เดียงสา พวกเขายังไม่ได้ทำอะไรเลยสักหน่อย
“ฉันดูเป็นมิตรไม่พอเหรอ?” ชายหน้าแผลเป็นหันไปยิ้มให้คนข้าง ๆ
นักแสดงตัวเล็กข้าง ๆ ยิ้มตอบโดยไม่พูดอะไร ไม่ยิ้มก็ยังพอว่า พอยิ้มแล้วรู้สึกเหมือนจะเอาชีวิตเขา
ผู้กำกับลองไมโครโฟน “นักแสดงทุกคนเข้าที่! อีกเดี๋ยวจะเริ่มถ่ายแล้ว ใครยังไม่ได้แต่งหน้ารีบไปเลย!”
“ผมไปก่อนนะครับ!” ซ่งสืออันลุกขึ้น เอาขนมที่กินค้างไว้ยัดใส่มือหลินฟาน
ผู้กำกับเห็นซ่งสืออันเดินมา ก็เหลือบมองแล้วคว้าโทรโข่งขึ้นตะโกน “ช่างแต่งหน้า! มาช่วยเติมหน้าให้หน่อย!”