เธอพูดไปได้ครึ่งหนึ่งก็เหลียวมองไปรอบ ๆ ก่อนขมวดคิ้ว “เจียงฉือยังไม่มาเหรอ?”
ตำรวจแถวหน้าคนหนึ่งกระซิบตอบ “พี่เจียงมาแล้วครับ เมื่อคืนไม่ได้กลับไปเลยด้วยซ้ำ นอนฟุบอยู่ที่โต๊ะทำงานนั่นแหละ”
โจวหลานกระแอมสองครั้ง สายตากวาดไปยังเอกสารกองระเกะระกะตรงมุมห้อง “เจียงฉือ ลองพูดถึงแนวทางจัดการคดีนี้ต่อจากนี้หน่อยสิ”
ไม่มีใครตอบ...
ตำรวจที่นั่งข้าง ๆ รีบสะกิดแขนเจียงฉือ
เจียงฉือถึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร ยืดเส้นยืดสาย ผมที่ถูกกดจนชี้ขึ้นมาเป็นกระจุก ร่างทั้งร่างดูเกียจคร้านราวกับยังตื่นไม่เต็มตา
“ฟังอยู่หรือเปล่า? คดีนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน ตั้งใจหน่อย!” โจวหลานส่ายหน้าอย่างจนใจ
เจียงฉือส่งเสียงอ้อ ก่อนเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน
เขาหยิบปากกาบนโต๊ะขึ้นมา หมุนเล่นช้า ๆ ระหว่างนิ้ว
“ลองบอกมาสิ คดีนี้มีจุดให้เจาะตรงไหนบ้าง” โจวหลานวางปากกาเลเซอร์ลงบนโต๊ะ
เจียงฉือหาวหวอด เปลือกตาปรือ เขากวาดตามองภาพจากกล้องวงจรปิดกับภาพถ่ายที่เกิดเหตุบนกระดานไวต์บอร์ด ปากกาในมือหมุนไปหนึ่งรอบแล้วหยุดนิ่ง
“พวกมันเลือกเวลาเก่งมาก” ในที่สุดเขาก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อยเพราะเพิ่งตื่น “ตีหนึ่งถึงตีสาม เป็นช่วงเปลี่ยนเวรลาดตระเวนรอบดึกพอดี ช่วงว่างยาวที่สุด พวกมันไม่ใช้ถนนใหญ่ แต่ลัดเลาะไปตามตรอกเก่าฝั่งตะวันออก กล้องวงจรปิดแถวนั้นเสียไปสามตัวตั้งแต่สัปดาห์ก่อน ยังไม่มีใครซ่อม พวกมันรู้ว่าตรอกไหนไม่มีตา”
เขาใช้ปลายปากกาชี้ภาพรอยรองเท้าภาพหนึ่ง “รอยด้านหน้าตื้น ด้านหลังลึก ขาซ้ายปกติ แต่ลงน้ำหนักขาขวามากกว่า หนึ่งในนั้นน่าจะมีแผลที่ขาขวา เดินลงน้ำหนักไม่ไหว อาจเป็นแผลเก่า หรือไม่ก็เพิ่งหกล้มมา”