เขาบีบต้นแขนตัวเองเบา ๆ ยังดีอยู่ เส้นกล้ามเนื้อชัดขึ้นกว่าเดิม อาหารทยอยยกมาไม่ขาดสาย เขากินโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง มีอาหารกว่าสิบจานกับข้าวหม้อใหญ่
หลินฟานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองจนตาค้าง พี่ชายเขาอดอยากมานานแค่ไหนกันเนี่ย
“พี่ ค่อย ๆ กิน ไม่มีใครแย่งหรอก” หลินฟานรินน้ำให้แก้วหนึ่ง
ซ่งสืออันกลืนเนื้อคำหนึ่งลงไป พูดเสียงอู้อี้ว่า “นายไม่เข้าใจ ในทีมฝึกพิเศษมีกฎเรื่องกินข้าว จะกินช้าเกินไปก็ไม่ได้ เร็วเกินไปก็ไม่ได้ ช่วงนี้ทุกมื้อฉันรู้สึกเหมือนกำลังแข่งกับเวลาอยู่เลย”
“แล้วพี่ยังบอกว่ากินไม่อิ่มอีกเหรอ”
“เพราะกินเร็วไง เลยรู้สึกเหมือนเคี้ยวไม่กี่ที ก็ต้องไปฝึกต่อแล้ว ตลอดเวลาคิดว่าตัวเองยังกินได้อีกสองชาม” พูดจบซ่งสืออันก็ตักข้าวเพิ่มอีกชาม
หลังจากกินเสร็จ ซ่งสืออันถึงค่อยหยิบโทรศัพท์ออกมา ไม่ได้แตะโทรศัพท์มาครึ่งเดือนแล้ว ไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง
พอเปิดดูก็เจอข้อความถาโถมเข้ามา เขากดเปิดตอบทีละข้อความ
เมื่อเปิดเวยปั๋วเห็นจำนวนผู้ติดตาม เขาขยี้ตาอย่างไม่อยากเชื่อ แล้วรีบเรียกหลินฟาน “ช่วงที่ฉันฝึกแบบปิดตัวไม่กี่วันมานี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมผู้ติดตามเพิ่มขึ้นเกือบยี่สิบล้านคนในพริบตา”
หลินฟานพูดอย่างตื่นเต้น “ก็เพราะโฆษณาดึงแฟน ๆ มาได้กลุ่มหนึ่ง แล้วก็มีคนตามมาอีกกลุ่มเพราะเทพดับสูญออกอากาศไง! ตอนนี้พี่ได้อันดับหนึ่งในแวดวงบันเทิงด้านเทพมัจจุราชแล้วนะ!”
ซ่งสืออันทำหน้างุนงง “เทพมัจจุราช?”
หลินฟานพยักหน้าอย่างจริงจัง “ใช่ เทพมัจจุราช เล่นบทไหนก็ตายบทนั้น เจาะใจคนดูจนพรุนเลย”