หลังแต่งหน้าและจัดทรงผมเสร็จ ก็ถ่ายภาพโปรโมตชุดตัวละครกันยกใหญ่ ช่างภาพแทบไม่ได้หยุดมือเลย
ตอนเลิกกองก็เกือบตีสองแล้ว
ตอนนี้ผู้กำกับมองซ่งสืออันตรงไหนก็ถูกใจไปหมด เขาพยักหน้าอย่างพึงพอใจแล้วโบกมือ “เอาละ ดึกมากแล้ว กลับไปพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้เก้าโมงเช้ามาถึงกองให้ตรงเวลา อ่านบทด้วยกันแล้วเริ่มถ่ายทำ”
ซ่งสืออันรับคำอย่างว่าง่าย แต่พอผู้กำกับเดินไป ใบหน้าเล็ก ๆ ก็ห่อเหี่ยวลง ง่วงมาก เหนื่อยมาก หิวมาก…
หลินฟานพาเขาไปโรงแรมใกล้ ๆ สั่งอาหารเดลิเวอรีแล้วก็ไปอาบน้ำ
เพิ่งย้อมผมมา ยังโดนน้ำไม่ได้ เขาจึงยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายรูปส่ง ๆ มาหนึ่งภาพแล้วโพสต์ลงเวยปั๋ว พร้อมข้อความว่า วันนี้เลิกงานแล้ว!
พวกนกฮูกที่ยังไม่นอนดึกมีเฮแล้ว
“ว้าว ไม่ได้อัปเดตมานาน ในที่สุดก็จำรหัสผ่านได้แล้วเหรอ!”
“เพื่อนเอ๊ย พวกเรานึกว่านายหายสาบสูญไปแล้วซะอีก”
“ยังทำมือเป็นกรรไกรอีกแล้ว เห็นหลายคนโพสต์รูปคู่แล้วก็ทำมือเป็นกรรไกรกันทั้งนั้น ฮ่า ๆ ๆ!”
“นี่สีผมใหม่เหรอ! หล่อมาก! เป็นบทใหม่ครั้งนี้ใช่ไหม! บอกมาเร็วว่าใช่พระเอกหรือเปล่า!”
“คนข้างบน อันอันถ่ายละครเรื่องใหม่แล้วเหรอ? ทำไมฉันไม่เห็นข่าวเลย ฉันหลุดจากโลกออนไลน์ไปแล้วหรือไง?”
“ดูจากสีผมกับการแต่งตัวแล้ว ดูเกเรนิด ๆ นะ อย่าบอกนะว่าจะเล่นเป็นเจ้าพ่อโรงเรียน?”
“เจ้าพ่อโรงเรียนเหรอ? อย่าเลย!!! ฉันยังทำใจออกจากเซี่ยอวี่ไม่ได้เลย!!! ห้ามเล่นละครวัยเรียนเด็ดขาด!!!”