ซ่งสืออันยื่นอีกจานที่ทำเพิ่มให้ริคาร์โด้ “ลองชิมดูนะครับ”
ริคาร์โด้ยิ้มรับ แล้วค่อย ๆ วางจานลงบนรถเข็น “ขอบคุณครับ คุณเผย เชิญรับประทานตามสบายนะครับ ผมขอตัวก่อน”
เผยจือเหยียนพยักหน้า
ประตูห้องส่วนตัวเพิ่งปิดลง เจียงเหย่อก็โผเข้าหาโต๊ะอาหารราวกับหมาป่าที่เห็นเหยื่อ
ตะเกียบในมือควงแทบจะเป็นเงา อาหารคำแรกเข้าปาก ลูกตาก็เบิกกว้าง ยังไม่ทันพูดอะไรก็ได้แต่ยกนิ้วโป้งให้ซ้ำ ๆ
แล้วก็คีบอีกคำหนึ่ง ยกนิ้วให้อีกครั้ง กลายเป็นเครื่องพยักหน้าที่ถูกกระตุ้นด้วยอาหารไปทั้งร่าง
ซ่งสืออันคีบขึ้นมาชิมบ้าง
วัตถุดิบระดับพรีเมี่ยมทำออกมาได้แตกต่างจริง ๆ สัมผัสเนื้อวัวละลายบนปลายลิ้น กลิ่นทรัฟเฟิลลอยฟุ้งออกจากจมูก ตัวเขาเองยังตะลึงไปชั่วขณะ
ฉือสวินก้มหน้าก้มตากิน เงยหน้าขึ้นมาดันแว่นที่ถูกไอน้ำบังเป็นระยะ พูดงึมงำว่า “สุดยอด” แล้วก้มลงกวาดต่อ
ริคาร์โด้กลับเข้าไปในครัวหลังร้าน วางจานอาหารไว้บนโต๊ะทำงาน
ภายใต้แสงไฟสีเหลืองนวล สีสันและการจัดจานนั้นงดงาม เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปไว้ก่อน
จากประสบการณ์การทำงานสามสิบปีของเขา อาหารจานนี้อย่างน้อยต้องได้ระดับดาวมิชลินหนึ่งดาวขึ้นไป
เขาหยิบส้อมขึ้นมา ชิมด้วยทัศนคติของผู้เชี่ยวชาญ
ส้อมค้างกลางอากาศ
เขาชิมอีกคำหนึ่ง
ไม่ถูกแล้ว นี่คือฝีมือระดับแผ่นดินใหญ่เชียวหรือ เด็กหนุ่มที่ดูอายุไม่ถึงยี่สิบปี เป็นแค่งานอดิเรก ทำตามอำเภอใจ ฝีมือเหนือกว่าลูกศิษย์ทุกคนที่เขาเคยมี