หลัวหยางเดินเข้าไปถามว่า “สวัสดีครับ ขอถามหน่อย นี่ขายของหรือเปล่า”
ซ่งสืออันไม่คิดว่าจะเจอคนที่นี่ นี่เป็นครั้งแรกที่เจอเจ้าของบ้านแถวนี้ พวกเขาคงไม่มาแจ้งจับเขาหรอกนะ
เขารีบอธิบาย “ไม่ใช่ ไม่ใช่ครับ อันนี้จะเอาไปขายที่ตลาดกลางคืนฝั่งนู่น ไม่ได้ขายที่นี่ครับ”
หลัวหยางสำรวจมองเขา “คุณก็เป็นเจ้าของบ้านเหมือนกันเหรอ”
ซ่งสืออันพยักหน้า “ครับ พึ่งย้ายมา”
ในหัวหลัวหยางเต็มไปด้วยคำถามนับล้าน
เดี๋ยวนี้ขายของกินรวยขนาดนี้แล้วเหรอ วิลล่าแถวนี้หลังไหนก็ราคาระดับสิบล้าน นี่มันล้อกันเล่นรึไง
ตัวเขาเองเป็นมนุษย์เงินเดือน ตื่นเช้าทำงานดึกเพื่อผ่อนบ้าน ส่วนอีกคนเข็นรถเข็นขายเครื่องในตุ๋นพะโล้กลับอยู่บ้านเดี่ยว โลกนี้มันมีบั๊กอะไรสักอย่างหรือเปล่า
ซ่งสืออันดูเวลา “ผมไปก่อนนะครับ ถ้าไม่ไปเดี๋ยวไม่ทัน”
หลัวหยางได้สติ นึกถึงกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอเมื่อกี๊ รีบเรียกเขาไว้ “เดี๋ยวก่อน ผมขอซื้อสักชุด กลิ่นที่ลอยมาจากบ้านคุณเมื่อกี๊พวกผมได้กลิ่นกันหมด อยากลองชิม”
ตาซ่งสืออันเป็นประกาย ของดีนะเนี่ย ยังไม่ทันออกไปขายก็ขายได้ชุดหนึ่งแล้ว
เขาเปิดรถเข็นออกมา ทุกคนกรูกันเข้ามาเลือกเอาเองคนละนิดละหน่อย
หยิบมาทุกอย่างนิดหน่อย อัดแน่นจนได้หลายกล่อง
ซ่งสืออันห่อเสร็จยื่นให้พวกเขา “ถ้าอร่อยคราวหน้ามาซื้ออีกนะครับ”
หลัวหยางรับถุงมา ยังไม่ทันถามว่าคราวหน้ามาหาตัวเขายังไง ซ่งสืออันก็เข็นรถเข็นออกไปอย่างรวดเร็วแล้ว