เมื่อมาถึงสถานที่ถ่ายทำ กู้หวยมองซ่งสืออันที่ยืนอยู่ตรงหน้า ผมดำรวบด้วยมงกุฎเงิน ประดับเครื่องประดับหน้าผากลายฉลุเงิน สวมเกราะเงินสว่างที่สลักลวดลายวิจิตรไว้ทั่ว ผ้าคลุมสีแดงสดพาดเฉียงบนไหล่ เผยให้เห็นความองอาจของขุนพลหนุ่มอย่างเต็มเปี่ยม
เขาหยอกว่า “ชุดนี้เท่ดีนะ ฉันชักเสียใจแล้ว รู้งี้ไม่น่าเล่นเป็นพระเอกเลย”
ซ่งสืออันยิ้มแล้วตอบว่า “เป็นพระเอกก็ดีออก ค่าตัวเยอะ”
กู้หวยนึกว่าเขาจะถ่อมตัวสักหน่อย ไม่คิดว่าจะตรงไปตรงมาขนาดนี้
ผู้กำกับตะโกนเสียงดังว่า “เตรียมพร้อม พยายามถ่ายให้ผ่านในเทคเดียว!”
ณ ประตูเมือง ลมพัดกระโชกจนผ้าปลิวสะบัด เว่ยจิงหงสวมเกราะ แววตาไร้ความหยิ่งผยองดื้อรั้นอย่างในวันวาน
เขายิ้มมองเว่ยจิงเกอ แววตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ ทว่าก็ซ่อนความเด็ดเดี่ยวเอาไว้ “รอข้ากลับมา ข้าจะจัดขบวนสินสอดแดงยาวสิบลี้ ส่งพี่หญิงออกเรือนอย่างสมเกียรติ”
ดวงตาเว่ยจิงเกอแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นเครือ “อย่าไปได้ไหม? ทิ้งพี่ไว้คนเดียว เจ้าไม่รู้สึกอะไรเลยจริง ๆ หรือ!”
เว่ยจิงหงยื่นมือไปจัดปอยผมที่ถูกลมพัดจนยุ่งของพี่หญิงให้เข้าที่อย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วเฉียดผ่านขมับของนาง
เขาก้มหน้าเอ่ยเสียงเบา “พี่หญิง ศึกนี้ย่อมต้องมีคนไปสู้ หากข้าไม่ไป น้องชายของบ้านอื่นก็ต้องไป พี่หญิงชอบพูดว่าข้าไม่รู้จักโต ครั้งนี้ให้ข้าได้ทำเรื่องที่สมกับเป็นลูกผู้ชายสักครั้งเถิด ข้าอยากให้พี่หญิงใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในเมืองลั่วอันนี้ ไม่มีใครรังแกพี่ได้ เมื่อสงครามจบลง ใต้หล้าก็จะสงบ สิ่งที่พี่หญิงปรารถนาจะได้มาครบทุกอย่าง”