ซ่งสืออันยกยิ้มใต้หน้ากาก ดวงตาโค้งเป็นเส้นโค้งสองเส้น สมกับที่เป็นผู้หญิง เข้าใจคนอื่นและน่ารักแบบนี้
ส่งของเสร็จเขาก็หันหลังเดินลงบันได เสียงฝีเท้าดังถี่ ๆ ไกลออกไป
เด็กสาวถือถุงอาหารยืนอยู่หน้าประตู หัวใจดวงน้อยเต้นระรัว
มองไม่เห็นสีหน้าผ่านหน้ากาก แต่ตอนที่ดวงตาคู่นั้นโค้งขึ้น มันเหมือนมีคนยิงปืนใส่กลางหัวใจเธอ
เดี๋ยวนี้งานส่งอาหารก็มีเกณฑ์เรื่องหน้าตาด้วยหรือไง
ซ่งสืออันเดินลงมาถึงข้างล่าง ถอดหมวกกันน็อกออก พิงกำแพงหอบอยู่พักใหญ่ถึงค่อยยังชั่ว
เขาควักมือถือออกมาดูรายละเอียดออร์เดอร์นี้ หกบาทแปดสิบสตางค์
จากนั้นก็เลื่อนดูคลังออร์เดอร์ในแพลตฟอร์ม พบว่าออร์เดอร์ส่วนใหญ่ที่ค้างอยู่นานไม่มีใครรับเป็นออร์เดอร์ประเภทเดียวกันหมด คือ เขตชุมชนเก่า ชั้นหกขึ้นไป ไม่มีลิฟต์ ส่วนเขตชุมชนใหม่และตึกสำนักงานที่มีลิฟต์ ออร์เดอร์จะหายไปในพริบตา
ออร์เดอร์ที่ต้องเดินขึ้นบันไดไม่มีใครอยากรับ สุดท้ายระบบก็จะจัดสรรให้มือใหม่โดยอัตโนมัติ
ซ่งสืออันสวมหมวกกันน็อกกลับเข้าไป เปิดขวดน้ำดื่มอึกใหญ่
ช่างเถอะ คิดเสียว่าออกกำลังกาย วิ่งเที่ยวหนึ่งได้หกบาทแปดสิบสตางค์ วิ่งสิบเที่ยวก็ได้หกสิบแปดบาท แถมงานไรเดอร์ต้องตากแดดตากลม ตรงกับเงื่อนไขที่เขาทำงานพาร์ตไทม์ในวงการบันเทิงไม่ได้พอดี
แพลตฟอร์มเด้งงานใหม่ขึ้นมาอีกหนึ่งออร์เดอร์ เขาเหลือบมองที่อยู่ร้านที่จะไปรับอาหาร แล้วก็เหลือบมองที่อยู่ปลายทาง ชั้นเจ็ด อีกแล้วที่ไม่มีลิฟต์
ซ่งสืออันสูดลมหายใจเข้าลึก ขึ้นคร่อมจักรยานไฟฟ้าคู่ใจ บิดเร่งเครื่อง