พอสองคนลงจากรถก็เหมือนฮัสกี้ที่หลุดจากสายจูง มือหนึ่งถือของ ปากหนึ่งกิน ตาก็คอยมอง พอเห็นของอร่อยก็รีบคว้ามาทันที
มือซ้ายของซ่งสืออันถือปลาหมึกย่างห้าไม้ มือขวาถือกุ้งตั๊กแตนผัดเกลือพริกไทยหนึ่งกล่อง ดวงตายังจับจ้องหอยนางรมย่างถ่านที่อยู่ไม่ไกล
หลินฟานยิ่งหนักกว่าเขา ตอนนี้กอดของกินไว้เต็มอกสามกล่องแล้ว ยังใช้คางชี้ไปที่ร้านน้ำแข็งไสผัดข้าง ๆ “พี่ ของนั่นก็ดูน่าอร่อยนะ!”
ซ่งสืออันมองตามทิศที่เขาชี้ไป เป็นน้ำแข็งไสผัดผลไม้สูตรเฉพาะของเมืองไห่เฉิง
เขาลังเลอยู่สองวินาที คิดว่าของหวานกับอาหารทะเลคงไม่ตีกัน จึงพยักหน้า “ซื้อ!”
ทั้งคู่หาที่นั่งซึ่งมองเห็นทะเลได้ แล้ววางของที่ซื้อมากองเต็มโต๊ะ พอลมทะเลพัดมา ศึกก็เริ่มขึ้น!
กินกันอย่างเอร็ดอร่อยจนแทบลืมตัว ระหว่างกำลังกินได้ครึ่งทาง หลินฟานก็ได้รับโทรศัพท์จากจี้ซูเหยา
พอกดรับ เสียงคำรามจากปลายสายก็ดังขึ้น “พวกนายแอบกินกันอีกแล้ว!”
ทั้งคู่สะดุ้ง รีบหันไปมองข้างหลังพร้อมกัน แต่ตรงนั้นก็ไม่มีใครนี่นา
หลินฟานไม่แม้แต่จะกะพริบตา “พี่เหยา พูดเรื่องอะไรน่ะ แอบกินอะไร ไม่มีสักหน่อย”
วินาทีถัดมา ข้อความวีแชทก็เด้งขึ้นมา เป็นลิงก์วิดีโอที่มียอดกดถูกใจบนดีสเตชั่นเกินสองแสนครั้ง
ต้นคลิปถ่ายอาหารอร่อยในตลาดกลางคืนเมืองไห่เฉิง กล้องหันไปอีกทางราวกับเพิ่งสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง จึงรีบตามไปทันที
ในภาพมีคนสองคนเดินกินเดินซื้อไปตลอดทาง แม้แต่ตอนที่ถอดหน้ากากลงมากินก็ถูกถ่ายไว้ตรง ๆ
ข้อความวิ่งผ่านหน้าจอ
“นึกว่าพี่สาวคนนั้นทำคลิปเรียกยอดซะอีก ไม่คิดว่าจะเป็นอันอันจริง ๆ!”