กู้หวยถูกพยุงให้ลุกขึ้น เขาปัดเสื้อผ้าแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร ไม่เจ็บไม่คันหรอก”
ซ่งสืออันยิ้มพลางพูดว่า “ก็เพราะอาจารย์กู้ให้ความร่วมมือดีนี่ครับ”
ผู้กำกับโผล่มาขัด “เลิกชมกันไปมาได้แล้ว เตรียมถ่ายฉากต่อไปเถอะ คืนนี้พยายามถ่ายช็อตพวกนี้ให้เสร็จ”
ตลอดช่วงเช้าเขาเปลี่ยนชุดไปหลายชุด แถมยังทำเรื่องที่ลูกหลานเจ้าสำราญทำได้ครบทุกอย่าง ทั้งชนจิ้งหรีด เที่ยวหอนางโลม ควบม้ากลางถนน และบังคับซื้อบังคับขาย ซ่งสืออันรู้สึกว่าตัวเองเล่นบทคุณชายเสเพลมาทั้งชีวิตแล้ว
ตอนพักเที่ยง เขานวดใบหน้าไปพลางคิดว่า ถ้าเล่นบทนี้ต่อไปอีกหน่อย เขาคงเชื่อจริง ๆ แล้วว่าตัวเองเป็นเจ้าถิ่นอันดับหนึ่งแห่งเมืองลั่วอัน
บ่ายนั้นเขาถูกลากไปฝึกยิงธนูอีกครั้ง หลี่ซวี่หยางยิ้มพลางพูดว่า “ฟื้นตัวได้ดีนี่ วันนี้ฝึกต่อเลย”
ซ่งสืออันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าทักษะที่ระบบให้มานั่นพอใช้จริงแล้วเป็นอย่างไร
เขาหยิบคันธนูกับลูกธนูขึ้นมา แม้จะเป็นคันเดิมจากเมื่อวาน แต่กลับรู้สึกว่าจับถนัดมือขึ้นมาก
คันธนูในมือไม่เหมือนเครื่องมือแปลกหน้าอีกต่อไป ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายที่ยื่นออกไป
เขาหยิบลูกธนูมาพาดสายธนูอย่างลวก ๆ ง้างจนสุด เล็ง แล้วปล่อยมือ
ลูกธนูพุ่งแหวกอากาศไปปักทะลุกลางเป้า ตรงใจกลางพอดี ด้ามธนูยังสั่นหึ่ง ๆ อยู่บนเป้า ส่วนหัวลูกธนูฝังลึกเข้าไปจนแทบทะลุออกอีกด้าน
ซ่งสืออันเองยังตกใจ เฮ้ย! คนปกติยิงได้แบบนี้เหรอ!
ในหัวเขาเริ่มร่างบทละครเรื่อง “ที่จริงฉันเป็นอัจฉริยะยิงธนูที่ซ่อนตัวอยู่” แล้ว