เหวินเหวินกลับถึงบ้านปิดประตูดังปัง ยังไม่ทันถอดรองเท้าก็ทรุดตัวลงหน้าโต๊ะเตี้ย เปิดกล่องหอยลายวุ้นเส้นที่ยังร้อนอยู่
ฝากล่องอะลูมิเนียมเปิดออก กลิ่นกระเทียมที่ถูกอบอวลมาตลอดทางก็พลุ่งขึ้นมาทันที ห้องนั่งเล่นทั้งห้องถูกกลิ่นนี้ครอบงำในชั่วพริบตา
เธอหยิบตะเกียบคีบวุ้นเส้นเข้าปากคำหนึ่ง
แล้วก็อึ้งไปทั้งร่าง
เฮ้ย!!! วุ้นเส้นนี่มันดูดน้ำซุปเข้าไปเต็มเส้น ความเผ็ดร้อนของซอสกระเทียมกับความหวานสดของหอยลายหลอมรวมกันอย่างลงตัว วินาทีที่แตะลิ้นก็ระเบิดรสชาติขึ้นมา!
เธอไม่เชื่อลองซู้ดเข้าปากใหญ่อีกคำ เนื้อหอยลายนุ่มเด้งสู้ลิ้น กุ้งสดจนออกหวาน กระทั่งเห็ดเข็มทองที่อยู่ก้นกล่องยังซึมซับรสชาติเข้าไปถึงแก่น
เดี๋ยวนะ ใส่อะไรลงไปรึเปล่า? ไม่งั้นทำไมถึงอร่อยขนาดนี้?
เธอตั้งคำถามในใจไปด้วย แต่ก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ กินติดกันอีกหลายคำ
กว่าจะรู้ตัวอีกที กล่องอะลูมิเนียมก็ว่างเปล่าจนเห็นก้น แม้แต่น้ำซุปหยดสุดท้ายเธอก็ยังใช้เส้นวุ้นเซียนกวาดจนสะอาด
นี่มันหอยลายวุ้นเส้นจริงหรือเปล่า? ที่เธอกินมาก่อนหน้านี้คงเป็นของปลอมหมดเลย
เธอเล็มริมฝีปากด้วยความยังไม่อิ่ม หยิบมือถือส่งข้อความหาเพื่อนร่วมงาน: "นายกินหอยลายนั่นรึยัง! รู้งี้ซื้อเพิ่มอีกกล่องเลย หอมมาก!"
ปลายสายตอบกลับทันที ตัวหนังสือเต็มไปด้วยความเคียดแค้น: "ผมได้กินแค่คำเดียว!!! น้องชายแย่งไปหมดเลย!!! ผมกับมันอยู่ร่วมโลกไม่ได้แล้ว!!!"
เหวินเหวินส่งรูปหน้ายิ้มเยาะกลับไปอย่างสะใจ แล้วก็เอนตัวลงนั่งฟังเพลงอย่างมีความสุข เปิดแท็บเล็ต เตรียมดู "วิหคมุ่งนภา" รอบที่สอง
เธอเอนหลังลงบนโซฟา วางแท็บเล็ตบนโต๊ะเตี้ย แล้วก็เอื้อมไปหยิบโคโคล่าจากตู้เย็นมา ทุกอย่างพร้อมสรรพ