เจ้าหมาจิ้งจอกน้อยดิ้นอยู่ในอ้อมกอดเขา หาท่านอนสบาย ๆ ขดตัว ซุกหางนุ่ม ๆ พาดบนข้อมือเขา
ถ่ายอีกสองเทคก็ผ่านในที่สุด
ตอนผู้กำกับเซินสั่งคัท โจวซวี้เหย่ถอนหายใจออกอย่างโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด
ซ่งสืออันอุ้มเจ้าหมาจิ้งจอกน้อยขึ้นมารวบขยี้ยกใหญ่
เจ้าเด็กน้อยถูกเขาขยี้จนตาปรือ หูลู่ไปข้างหลัง ทำหน้าดื่มด่ำ
เขาคว้าไข่ต้มจากโต๊ะข้าง ๆ นั่งยองอยู่ในมุม ปอกเปลือกอยู่นาน แกะไข่แดงเป็นชิ้นเล็ก ๆ วางบนฝ่ามือป้อนให้เจ้าหมาจิ้งจอกน้อย
ตากล้องที่อยู่ข้าง ๆ เดิมทีกำลังเก็บอุปกรณ์ หางตาเห็นภาพนี้ จึงแอบเล็งกล้องมาที่เขาอย่างเงียบ ๆ
ผู้กำกับเซินข้างจอมอนิเตอร์เห็นภาพก็หยุดเก็บของ
ในเลนส์ ซ่งสืออันที่ปลดรัศมีนายท่านเทพในเรื่องลง กำลังนั่งยองอยู่บนพื้น ผมยาวสยายลงข้างไหล่ ก้มหน้ามองเจ้าหมาจิ้งจอกน้อยบนฝ่ามืออย่างตั้งใจ
แสงแดดสาดเฉียงลงมาบนแก้มข้างหนึ่งของเขา ริมฝีปากเขาแต้มรอยยิ้มที่ไม่ได้ปิดกั้น เจ้าหมาจิ้งจอกน้อยแลบลิ้นเลียเศษไข่แดงบนฝ่ามือเขา
ซ่งสืออันที่ไม่ใช่อยู่ในบท ตอนนี้ดูเหมือนเข้าใกล้รูปลักษณ์ที่เทพเจ้าพึงมี
ไม่ใช่ความเย็นชาที่อยู่สูงส่ง แต่เป็นความอ่อนโยนที่ยุติธรรมต่อทุกสรรพสิ่งในโลก
ซ่งสืออันป้อนเจ้าหมาจิ้งจอกน้อยเสร็จ อุ้มมันอย่างอาวรณ์และถ่ายรูปไปกว่าสิบรูป อัลบั้มในมือถือถูกเจ้าก้อนขนขาวยึดครองในพริบตา
คนดูแลสัตว์เดินมารับเจ้าหมาจิ้งจอกน้อยไป ยิ้มพลางบอกว่า “เสี่ยวเสวี่ยดูจะชอบคุณมากนะ ปกติไม่ค่อยกินไข่แดงหรอก”