เหล่าดาราและนักแสดงสาวดาวรุ่งที่ติดตามผู้มีอิทธิพลมาร่วมงานเลี้ยงต่างกัดฟันกรอด
ตอนแรกยังคิดว่าจะได้เห็นเรื่องสนุก ๆ สักฉาก ที่ไหนได้กลับได้ตำแหน่งพรีเซนเตอร์ประจำเอเชียของเซเรนัวร์ไปครองเสียแล้ว
เซเรนัวร์คือแบรนด์หรูชั้นสูง ตำแหน่งพรีเซนเตอร์ประจำเอเชียว่างมาสองปีแล้ว มีดาราระดับแถวหน้ากี่คนที่แย่งกันจนแทบหัวแตกก็ยังคว้ามาไม่ได้
ซ่งสืออันไม่ได้ทำอะไรเลย แค่ยืนกินเค้กอยู่ตรงมุมห้อง ก็ได้งานพรีเซนเตอร์ตกใส่หัวแล้ว ตอนนี้พวกเขาไปศัลยกรรมยังทันไหม!!!
เผยจือเหยียนยกแก้วให้เสิ่นลิ่งซูเล็กน้อย “เจ้านายอย่างคุณดูแลพนักงานเกินไปหน่อยหรือเปล่า”
เสิ่นลิ่งซูจิบเครื่องดื่มนิดหนึ่ง ก่อนเขย่าแก้วไวน์ “อย่างนั้นหรือคะ คุณเผยดูแลตัวเองให้ดีก่อนเถอะค่ะ”
จนงานเลี้ยงเลิกรา ซ่งสืออันถึงได้มีเวลาพักหายใจ
เจียงเหย่อถือเสื้อคลุมเดินเข้ามา พอเห็นเขาพิงโซฟาทำหน้าว่างเปล่าก็พูดว่า “งานเลี้ยงแค่รอบเดียว ทำไมนายยุ่งยิ่งกว่าเหล่าเผยอีก”
ซ่งสืออันถอดเสื้อสูทพาดไว้บนแขน “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ตอนแรกก็ไม่มีอะไรแท้ ๆ แค่แวบไปกินเผือกแป๊บเดียว จู่ ๆ พวกประธานบริษัททั่วโลกก็แห่กันมา ฉันยังไม่ได้ดื่มน้ำสักอึกเลย”
เผยจือเหยียนส่งแขกเสร็จก็เดินเข้ามา “ไปเถอะ ฉันให้เหล่าหวังไปส่งพวกนายแล้ว”
ซ่งสืออันลุกขึ้น “ได้ พวกเรากลับก่อนนะ”
เผยจือเหยียนส่งสัญญาณ พนักงานเสิร์ฟที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เดินเข้ามา ยื่นถุงสามใบในมือให้ “นี่เป็นอาหารที่ให้ริคาร์โด้ทำเพิ่ม พวกคุณเอากลับไปกินเถอะ”
ซ่งสืออันรับถุงมา แล้วชะโงกมองข้างใน
กล่องเก็บความร้อนปิดสนิทดี แต่กลิ่นหอมของทรัฟเฟิลกับเนยก็ยังเล็ดลอดออกมาตามร่อง