วันที่ค่าตัวจากเรื่องมหากาพย์ราชันโอนเข้าบัญชี ซ่งสืออันก็จ้องยอดเงินในแอปธนาคารบนหน้าจอมือถืออยู่นาน
สามหมื่นหยวน เขานับจุดทศนิยมซ้ำไปมาสองรอบ ยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด
จากนั้นก็โอนให้พ่อแม่เจ้าของร่างเดิมหนึ่งหมื่นหยวน ส่วนที่เหลืออีกสองหมื่นแยกเก็บไว้เตรียมใช้หนี้
เงินพึ่งโอนไปไม่ถึงสิบนาที สายจากแม่ซ่งก็โทรมา
"สืออัน ทำไมจู่ๆ โอนเงินมาให้ตั้งมากมาย" เสียงแม่ซ่งแฝงความตึงเครียดอย่างชัดเจน
ซ่งสืออันผ่อนน้ำเสียงให้ฟังดูสบายๆ "แม่ครับ ตอนนี้ผมไม่มีเรียนก็ไปรับจ้างแสดงละคร ได้ค่าตัวเรื่องนึงก็ไม่น้อยนะครับ แม่ไม่ต้องห่วง รับไปเถอะ"
แม่ซ่งถามเซ้าซี้อีกสองสามประโยค ยืนยันว่าไม่ใช่เงินจากทางที่ไม่ถูกต้อง ถึงค่อยโล่งอก เริ่มบ่นเรื่องในบ้านให้ฟัง
ซ่งสืออันพิงพนักเก้าอี้ฟังไปพลาง ขานรับไปเป็นระยะ
พอวางสาย เจียงเหย่อก็นอนพาดพนักเก้าอี้มองเขา ในแววตาฉายแววอิจฉา "นายกับพ่อแม่สนิทกันดีจัง ดูแม่ฉันสิ เปิดเทอมมาตั้งเดือนนึงแล้ว โทรมาไม่เคยมีสักสาย รู้จักแต่ส่งเงินมาให้"
ซ่งสืออันยิ้มบางๆ ไม่พูดอะไร แต่ในใจกำลังดิ้นพล่านแทบจะพลิกโต๊ะ
ชีวิตแบบนี้ถ้านายไม่อยากได้ก็ยกให้ฉันสิ! ฉันไม่ได้ต้องการความรักมากมายก่ายกอง ฉันต้องการแต่เงินเยอะๆ!
"สืออัน นายลงทะเบียนวิชาพละเลือกไว้หรือยัง" ฉือสวินโผล่หัวลงมาจากเตียงบน หน้าจอมือถือยังสว่างอยู่