ระบบก็เด้งข้อความแจ้งเตือนขึ้นมาในหัว:[ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังถูกอีกฝ่ายกดดันอยู่ฝ่ายเดียว ต้องการแลกเปลี่ยนทักษะที่เกี่ยวข้องกับเทนนิสหรือไม่]
ซ่งสืออันยันเข่าหอบหายใจ ใช้จิตคุยกับระบบ: "ทักษะอะไร"
[ทักษะเทนนิสขั้นต้น ใช้เพียงค่าความชื่นชอบสองหมื่นแต้มก็แลกเปลี่ยนได้]
ซ่งสืออันคำนวณดู ค่าความชื่นชอบสองหมื่นแต้ม หลังจากแลกแล้วจะเหลือสามหมื่นกว่า
ถ้าเอาคืนไม่ได้ในยกนี้ ต่อไปทุกสัปดาห์เวลาเรียนก็ต้องโดนข่มเอา
"แลก"
[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่แลกเปลี่ยนทักษะเทนนิสขั้นต้นสำเร็จ ค่าความชื่นชอบคงเหลือสามหมื่นหกพันแปดร้อยแต้ม]
กระแสไออุ่นสายหนึ่งพลุ่งออกมาจากสมอง ไหลลงมาตามแนวกระดูกสันหลังส่วนคอเรื่อยๆ ผ่านหัวไหล่ แขน ข้อมือ สุดท้ายรวมตัวกันที่ปลายนิ้วที่จับไม้เทนนิสอยู่
ท่าจับไม้ที่เมื่อครู่ยังรู้สึกฝืนๆ ตอนนี้ถนัดมือเสียเหลือเกิน
เฉิงเฮ่าเทียนยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม หมุนไม้เทนนิสในมือเล่น: "ยืนเหม่อทำไม เมื่อยแล้วเหรอ"
ซ่งสืออันถอดหน้ากากอนามัยออก หน้าเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ ผมสั้นๆ แปะเปียกอยู่ตรงขมับ แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อขึ้นมาเพราะออกกำลังกาย
เขาพับหน้ากากอนามัยใส่กระเป๋ากางเกงแล้วเงยหน้าขึ้น
รอบข้างเงียบลงไปชั่วขณะ ขวดน้ำในมือจางยวนยวนค้างอยู่กลางอากาศ เด็กผู้หญิงที่กำลังคุยกันอยู่สองสามคนหันมามองพร้อมกัน
สายตาต่างจับจ้องไปยังทิศทางเดียวกันโดยไม่นัดหมาย
ซ่งสืออันมองไปทางเฉิงเฮ่าเทียน: "แต่ว่านายเป็นถึงสมาชิกชมรม มารังแกมือใหม่ มันน่าภูมิใจตรงไหน"
เฉิงเฮ่าเทียนหน้าถมึงทึง: "แค่ซ้อมแลกเปลี่ยนฝีมือกัน ฉันไม่ได้รังแกนายสักหน่อย"