ยังไม่ทันได้ตั้งสติ แส้ก็ฟาดลงมา เสี่ยเยี่ยนโจวโดนเข้าเต็ม ๆ ล้มลงกับพื้น
เสียงโอหังดังมาจากด้านข้าง “ขวางทางซื่อจื่อเว่ย กล้าดีนัก!”
แส้หวดครั้งต่อไปกำลังจะฟาดลงมา เว่ยจิงหงคว้าแส้ไว้แล้วสะบัดกลับไป ก่อนมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา “ชุยเหิง ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลย เจ้าคิดจะทำอะไร!”
ชุยเหิงเห็นท่าไม่ดี รีบยิ้มประจบ “ท่านซื่อจื่อ ข้าแค่ช่วยสั่งสอนพวกขยะ จะได้ไม่มาเกะกะสายตาท่าน”
“อย่ามายุ่งเรื่องชาวบ้าน ไป!” เว่ยจิงหงส่งเสียงฮึดฮัด แล้วควบม้าออกไป
คนอีกหลายคนตามไปติด ๆ เสียงกีบม้าดังเป็นจังหวะกลอง ก่อนค่อย ๆ ห่างออกไป
เสี่ยเยี่ยนโจวลุกขึ้นจากพื้น แยกเขี้ยวด้วยความเจ็บ คำด่ากำลังจะหลุดจากปาก ก็มีถุงใบหนึ่งตกลงมาจากฟ้ากระแทกหัวเขา “เชี่ย! ขว้างของจากที่สูงแบบนี้คนตายได้นะ!”
เขาเปิดถุงดูส่ง ๆ ข้างในมีแท่งทองคำ! เขาหยิบขึ้นมากัดโดยไม่รู้ตัว เป็นทองจริง ๆ ด้วย!
เขารีบเก็บถุงยัดอกเสื้อ ก่อนหันไปตะโกนใส่แผ่นหลังในชุดแดงที่กำลังมุ่งหน้าไปทางประตูเมือง “พี่ชาย! จะฟาดอีกสักสองทีไหม!”
ชาวบ้านรอบข้างพากันมองเขาด้วยสายตาดูแคลน………
ผู้กำกับตะโกนลั่น “คัต! ดีมาก สมบูรณ์แบบ!”
ซ่งสืออันได้ยินเสียงก็รั้งบังเหียน แล้วค่อย ๆ ควบม้ากลับมา
ชายหนุ่มที่รับบทชุยเหิงวิ่งเหยาะ ๆ ตามมาจากด้านหลัง สีหน้าตื่นเต้นจนซีดเผือด “อาจารย์ซ่ง เมื่อกี้แส้ไม่ได้ทำให้คุณบาดเจ็บใช่ไหมครับ!”
“ไม่เป็นไร ๆ วางใจเถอะ” ซ่งสืออันรีบยื่นมือโบกไปมา
พออีกฝ่ายเดินไป เขาก็แบมือออกมาถูทันที เจ็บชะมัด! มีใครรับแส้ด้วยมือเปล่าแล้วไม่เจ็บได้จริง ๆ เหรอ!