ผนังทั้งสี่ด้านแขวนจอภาพไว้จนเต็ม ทุกจอฉายภาพผู้เล่นที่ติดอยู่ในด่านนับไม่ถ้วน จุดสีแดงมากมายกะพริบวูบวาบอยู่ภายในห้อง
กลางห้องมีเก้าอี้เล่นเกมตัวหนึ่งตั้งอยู่เพียงลำพัง หันหน้าเข้าหาจอหลักที่ใหญ่ที่สุด
หลายคนก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง เฉิงจื้อเว่ยเงยหน้ามองจอภาพเต็มผนัง ริมฝีปากสั่นระริก “นี่คือศูนย์ควบคุมหลักของเทียนเฉวียนเหรอ? ด่านสุดท้ายหมายความว่ายังไงกันแน่”
ไม่มีใครตอบเธอ
จู่ ๆ ไฟก็ดับลง ท่ามกลางความมืด มีเพียงจอภาพเต็มผนังที่ยังส่องแสงสีแดง ใบหน้าของทุกคนถูกฉาบด้วยสีแดงคล้ำ ถึงกับได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน
ในตอนนั้นเอง พวกเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้า พื้นรองเท้ากระทบพื้นโลหะดังขึ้นทีละก้าวจากด้านหลัง ไม่เร่งไม่ช้า
เฉิงจื้อเว่ยหันกลับไป ในความมืดเธอเห็นเงาร่างหนึ่งเดินหลบทุกคน มุ่งหน้าไปยังกลางห้อง
ไม่มีใครคาดคิดว่าคนขี้ขลาดมาตลอดจะเกิดบ้าอะไรขึ้นมากะทันหัน เธอยื่นมือออกไปหมายจะคว้าตัวเขาไว้
เขาเดินผ่านทุกคนตรงไปยังเก้าอี้เล่นเกมตัวนั้น หันกลับมาแล้วนั่งลง ไขว่ห้าง เอนกายพิงพนักเก้าอี้
แสงสีแดงจากจอภาพส่องมาจากด้านหลัง แบ่งใบหน้าด้านข้างของเขาให้เป็นครึ่งสว่างครึ่งมืด เขเอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนยกยิ้มมุมปาก
“ยินดีต้อนรับสู่ด่านสุดท้าย คู่ต่อสู้คนสุดท้ายของพวกคุณก็คือผม”
หลังเงียบกันไปครู่ใหญ่ ชายร่างท้วมที่แข็งแรงที่สุดในทีมก็ทนไม่ไหวเป็นคนแรก เขาตะโกนเสียงดังว่า “นี่ไม่ใช่เวลามาอวดเก่ง! รีบลงมาเดี๋ยวนี้ นายจะทำให้ทุกคนตายกันหมด!”