ซ่งสืออันขมวดคิ้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว "พี่ใหญ่ครับ อยากดื่มก็ไปดื่มเองสิ มาขวางทางคนจะเข้าห้องน้ำแบบนี้ไม่ค่อยมีมารยาทนะครับ"
เฉาหว่านหลงเห็นคนงามขมวดคิ้วกลับยิ่งคึก ยื่นมือจะมาจับข้อมือเขา
ซ่งสืออันเห็นท่าทีแบบนี้ โอ้โห ยังจะลงไม้ลงมืออีกเหรอ?
เขาถอยหลังหนึ่งก้าว หลบมืออ้วนนั้น "แบบนี้ผมแจ้งความนะ ให้สติกลับมาสักหน่อยก็ไปล้างหน้าในโถปัสสาวะซะ อย่ามาทำร้ายร่างกายคนอื่น"
เฉาหว่านหลงเมาเหล้าขึ้นสมอง ถูกคำพูดนี้ยั่วจนหน้าดำแดง "พูดอะไรนักหนา ชวนดื่มก็ให้เกียรตินายแล้วนะ อย่าหือเกินเลย หน้าแบบนี้มันยั่วใครห่าไหน!"
ซ่งสืออันงงไปชั่วขณะ ไอ้บ้านี่พูดจาบ้าๆ อะไรกัน?
เขากวาดตามองเฉาหว่านหลงขึ้นลงหนึ่งรอบ แล้วเอ่ยอย่างเย็นชา "หน้าตาแบบคุณก็อดคิดไปเองไม่ได้สินะ ชุดสูทนี่คงแพงไม่ใช่น้อย แต่ใส่กับตัวคุณแล้วเหมือนยืมเขามา น้ำมันบนหน้าก็ขูดออกมาผัดได้สองจาน แนะนำให้ไปส่องกระจกในห้องน้ำก่อนแล้วค่อยมาพูดกับคนอื่น อย่าไปวุ่นวายเรื่องหน้าตาคนอื่นเขาเลย"
พูดจบก็ไม่แม้แต่จะมองหน้ามัน เดินเลี่ยงตัวกลับเข้าห้องส่วนตัวไป
เฉาหว่านหลงถูกชุดคำพูดนี้ถล่มจนยืนนิ่งอยู่กับที่ หน้านิ่ง ๆ แล้วแดง ๆ คล้ายจะไล่ตามไป ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง
"ผู้จัดการเฉา"
ชายคนหนึ่งสวมชุดสูทสีเข้ม ใส่แว่นกรอบทอง ยืนอยู่ตรงหัวมุมทางเดิน ไม่รู้ว่ายืนดูมานานแค่ไหนแล้ว