บทที่ 29 เปลี่ยนกลยุทธ์
น้ำเสียงของเขาหนักขึ้นทันที
“แค่มีคนซื้อของอร่อยให้กิน เธอก็ตกลงเป็นแฟนเขาแล้วเหรอ”
“ก็ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย!” ซูหนิงหนิงรีบอธิบายอย่างจริงจัง
“ถ้าเขาหน้าตาขี้เหร่ ฉันก็ไม่ตกลงหรอก แต่เขาหน้าตาพอใช้ได้ แถมยังยอมซื้อของอร่อยให้กิน ฉันก็เลยตกลงลองคบดูไง”
“เธอนี่ทำอะไรตามใจตัวเองจริง ๆ ไม่กลัวโดนหลอกหรือไง”
เซิ่นซิงไป๋มองท่าทางไร้การระแวดระวังของเธอแล้วทั้งโกรธทั้งเป็นห่วง
ซูหนิงหนิงเบ้ปากอย่างไม่ใส่ใจ
“จะมีอะไรให้หลอกล่ะ เขาก็สู้ฉันไม่ได้ ฉันไม่กลัวหรอก”
“แล้วต่อไปเธอจะแต่งงานกับเขาหรือเปล่า”
เซิ่นซิงไป๋ถามด้วยความโกรธจนแทบกัดฟัน สีหน้ามืดครึ้มถึงขีดสุด บรรยากาศรอบตัวกดดันจนน่ากลัว
ซูหนิงหนิงไม่ต้องคิดแม้แต่น้อย ก็ตอบออกมาทันทีว่า “แน่นอนว่าไม่!”
คำตอบนั้นฉับไวเกินไป เซิ่นซิงไป๋ถึงกับยืนนิ่ง แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“ฉันไม่มีทางแต่งงานกับเขาหรอก” ซูหนิงหนิงพูดราวกับเป็นเรื่องธรรมดา
“พ่อบอกว่าเรียนมหาวิทยาลัยทั้งทีก็ควรมีความรักหวาน ๆ สักครั้ง ฉันก็แค่อยากลองดูว่าการมีแฟนมันหวานจริงหรือเปล่า
แต่พอลองแล้วก็เฉย ๆ ยังไม่สนุกเท่ากินข้าวกับจือเซี่ย ชูเหยา แล้วก็คนอื่น ๆ เลย
ฉันกำลังคิดอยู่พอดีว่าพรุ่งนี้จะบอกเลิกเขา”
เซิ่นซิงไป๋หลับตาลง สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก
ความโกรธในใจพลันถูกแทนที่ด้วยความจนใจ เขาหมดหนทางกับเด็กสาวที่ยังไม่ประสีประสาคนนี้จริง ๆ
เขาพยายามสะกดอารมณ์แล้วเกลี้ยกล่อมเธออย่างอดทน
“ซูหนิงหนิง ถ้าเธอไม่ได้ตั้งใจจะคบกันดี ๆ และหวังว่าจะมีอนาคตร่วมกัน ก็อย่าตอบตกลงกับใครง่าย ๆ อย่าถ่วงเวลาเขา แล้วก็อย่าหลอกความรู้สึกเขา”