บทที่ 30 แสดงไม่เหนื่อย แต่คนดูเหนื่อย
เขาไม่ได้แค่เอาของอร่อยที่ทำเสร็จแล้วมาให้เท่านั้น แต่ยังเจียดเวลาว่างไปศึกษาวิธีทำอาหารโดยเฉพาะ
เขาเรียนทำอาหารและขนมหวานกับเชฟมืออาชีพ ขัดเกลาฝีมือที่เดิมก็ไม่เลวให้ประณีตยิ่งขึ้น
พอถึงวันหยุด ทั้งสองก็กลับบ้านด้วยกัน เซิ่นซิงไป๋ยึดครัวไว้แต่เพียงผู้เดียว ตั้งใจโชว์ฝีมือทำอาหารต่อหน้าซูหนิงหนิงเป็นครั้งแรก
เขาผูกผ้ากันเปื้อนอย่างง่าย ๆ ยืนอยู่ในครัวด้วยท่าทางคล่องแคล่ว ทั้งหั่นผัก ผัด และปรุงรส ทุกอย่างต่อเนื่องรวดเดียวจบ แผ่นหลังตรงสง่าและจดจ่อกับสิ่งที่ทำ
ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง อาหารหน้าตาน่ากิน กลิ่นหอม และรสเลิศก็ถูกยกขึ้นโต๊ะทีละจาน
ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานรสกลมกล่อม ไข่ผัดกุ้งเนื้อนุ่มละมุน และเนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊วรสเข้มข้น
ยังมีพุดดิ้งคาราเมลที่ทำให้เธอโดยเฉพาะอีกด้วย
ทันทีที่อาหารยกขึ้นโต๊ะ กลิ่นหอมเข้มข้นก็อบอวลไปทั่วบ้าน
ซูหนิงหนิงมานั่งรออยู่ข้างโต๊ะอาหารตั้งนานแล้ว เธอจ้องอาหารเต็มโต๊ะจนตาค้าง
น้ำลายแทบจะไหลออกมา สายตาที่มองเซิ่นซิงไป๋ก็
เต็มไปด้วยความชื่นชมที่ปิดไม่มิด แววตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับมีดาวเล็ก ๆ อยู่ข้างใน
“เซิ่นซิงไป๋! คุณเก่งเกินไปแล้ว! หอมมากเลย!”
เธออดร้องอุทานไม่ได้ ก่อนจะคว้าตะเกียบแล้วกินอย่างรวดเร็วราวกับพายุหอบผ่าน
เซิ่นซิงไป๋มองท่าทางเหมือนแมวน้อยหิวโซของเธอ แล้วหัวเราะเบา ๆ
“ค่อย ๆ กิน ไม่มีใครแย่งหรอก ต่อไปอยากกินเมื่อไหร่ ฉันทำให้กินได้เสมอ”
มื้อนี้ซูหนิงหนิงกินอย่างอิ่มอกอิ่มใจ ความชื่นชมที่มีต่อเซิ่นซิงไป๋ก็เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
เวลาผ่านไปพริบตาเดียว ก็เข้าสู่ภาคเรียนแรกของปีสอง มหาวิทยาลัยในเมืองจัดการแข่งขันกีฬาระหว่างมหาวิทยาลัยขึ้น
มีมหาวิทยาลัยเข้าร่วมกว่าสิบแห่ง การแข่งขันยิ่งใหญ่อลังการ พอข่าวแพร่สะพัด มหาวิทยาลัยต่าง ๆ ก็พลันคึกคักขึ้นมา