บทที่ 121 ฟ้ากำลังจะเปลี่ยนสี
เส้นเลือดตรงขมับของจี้ยวนเหิงปูดขึ้นมาทันที ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา “เรื่องสัญญาเอาไว้ก่อนเถอะครับ ผมคนนี้พูดคำไหนคำนั้นมาตลอด”
จี้ฉงเหยียนเงยหน้าขึ้นมอง น้ำเสียงเย็นชาแข็งกระด้าง
“ทำไมถึงไม่ยอมเซ็นอีกล่ะ ผมทำธุรกิจ ไม่เคยเชื่อคำพูดลอย ๆ เชื่อแค่สิ่งที่เขียนเป็นลายลักษณ์อักษรและบังคับใช้ได้จริง ถ้าไม่เซ็นสัญญานี้ ต่อไปก็อย่าเรียกคุณหนูหวังว่าแม่อีก”
จี้ยวนเหิงถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ไม่อยากเถียงกับจี้ฉงเหยียนต่อแล้ว
เขากอดขาแม่สามีตระกูลจี้ไว้ต่อ พลางร้องไห้
“แม่ครับ ผมไม่ได้คิดอะไรจริง ๆ ผมแค่อยากเป็นลูกของแม่เท่านั้น ผมไม่แย่งอะไรกับเซิ่นซิงไป๋เลย ไม่แย่งอะไรทั้งนั้น
ผมแค่อยากมีมุมเล็ก ๆ ในตระกูลจี้ มีที่ให้ยืนสักที่ก็พอแล้ว แค่อยากเห็นหน้าแม่ทุกวันก็พอแล้วครับ”
เมื่อเห็นท่าทางน่าสงสารราวกับใจสลายของเขา หัวใจแม่สามีตระกูลจี้ก็อ่อนยวบลงทันที แววตาเต็มไปด้วยความลังเลและเวทนา นิ้วมือสั่นน้อย ๆ จนทั้งตัวตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
“แกไม่มีสิทธิ์แย่งกับเขาอยู่แล้ว ต่อให้คิดจะแย่ง แกก็ไม่มีวันชนะ” เสียงเย็นชาของจี้ฉงเหยียนดังขึ้น
ตัดคำอ้อนวอนของจี้ยวนเหิง
“ทุกอย่างที่แกมีตอนนี้ เดิมทีก็เป็นของน้องชายแท้ ๆ ของผม สิ่งที่แกควรทำคือคืนชีวิตที่เป็นของเขาให้เขาไป ไม่ใช่หน้าด้านหน้าทนเกาะอยู่ที่นี่ไม่ยอมไปไหน”
จี้ยวนเหิงเอ่ยวิงวอนด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น
“พี่ใหญ่ครับ ผมรู้ว่าเมื่อก่อนผมทำผิดไปหลายอย่าง แต่ผมรู้ตัวแล้วจริง ๆ ว่าผิด ผมจะกลับตัวกลับใจ ขอร้องล่ะครับ ให้โอกาสผมสักครั้งได้ไหม
เราเป็นพี่น้องกันมาตั้งยี่สิบกว่าปี ความผูกพันตลอดหลายปีมานี้ พี่ไม่มีความรู้สึกกับผมเลยสักนิดหรือครับ”
จี้ฉงเหยียนหัวเราะเยาะออกมาทันที แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน
“ไม่มี ผมไม่ได้มีความผูกพันฉันพี่น้องกับแกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ผมอับอายมาตลอดที่มีน้องชายอย่างแก