บทที่ 122 ตั้งทีมของตัวเองเลย
พ่อตระกูลจี้ค่อย ๆ เหลือบมองลูกสาวที่ยืนอยู่ข้างกาย ดวงตาแดงก่ำอย่างจี้ชิงหยวน
น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย
“พ่อรู้ว่าเธอเองก็ปรับตัวไม่ได้ ที่จู่ ๆ พี่รองก็เปลี่ยนเป็นคนอื่น พ่อให้เวลาเธอปรับตัวได้ แต่เวลานั้นมีจำกัดนะ”
จี้ชิงหยวนเกรงกลัวพ่อผู้เคร่งขรึมและทรงอำนาจมาโดยตลอด ตอนนี้ทั้งหวาดกลัวทั้งเสียใจ เธอได้แต่ขบริมฝีปากเบา ๆ พลางพยักหน้าทั้งที่ตาแดงก่ำ
พ่อตระกูลจี้เห็นผู้หญิงทั้งสองคนมีท่าทีเช่นนี้ ก็ถอนหายใจอย่างจนใจ ก่อนเอ่ยเสียงเข้มว่า “ไปเถอะ กลับกัน”
ทั้งครอบครัวหันหลังเดินเข้าไปในวิลล่า
หลี่จิ้งซึ่งแอบหลบอยู่ตรงมุมมาตลอด จึงค่อย ๆ เดินออกมา
เธอยืนนิ่งอยู่หน้าประตูวิลล่าอันว่างเปล่า จ้องมองถนนยาวเหยียดที่ไม่มีเงารถให้เห็นอีกแล้ว
หัวใจอึดอัดแน่นจนเจ็บแปลบ ทั้งขมขื่นทั้งทรมาน
เธอรู้ดีว่าเวลานี้ห้ามวู่วามเด็ดขาด เธอต้องอยู่ในตระกูลจี้ต่อไป
แม่สามีตระกูลจี้เป็นคนอ่อนไหว ใจอ่อน และถูกเกลี้ยกล่อมได้ง่ายที่สุด เธอต้องอยู่ในตระกูลจี้ต่อไป แล้วค่อย ๆ หาโอกาส
ต่อให้ช่วยจี้ยวนเหิงได้เพียงนิดเดียว เธอก็ต้องลองอีกครั้ง
เธอจะยืนดูเขาถูกไล่ออกไปตัวเปล่าเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด
ในห้องหนังสือ
พ่อตระกูลจี้นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้แดงตัวใหญ่ ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ ขณะมองลูกชายคนโตที่ยืนอยู่ตรงหน้า น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย
“พรุ่งนี้เราไปหาเขากัน เธอคิดว่ายังไง”
จี้ฉงเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนส่ายหน้าช้า ๆ
“พ่อครับ รออีกหน่อยเถอะครับ ให้แม่กับชิงหยวนปรับตัวสักสองสามวันก่อน ผมกลัวว่าพรุ่งนี้พอพวกเธอเจอเขาแล้วจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้
ถ้าพูดหรือทำอะไรเกินเลยไป กลับจะยิ่งผลักเซิ่นซิงไป๋ให้ห่างออกไป”
พ่อตระกูลจี้ได้ยินดังนั้นก็ยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วอย่างเหนื่อยล้า เงียบไปครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าช้า ๆ
“ที่เธอพูดก็มีเหตุผล งั้นก็รออีกสองสามวันพอดี พ่อเองก็อยากสืบให้ดีว่าน้องชายเธอใช้ชีวิตแบบไหนมาตลอดหลายปีนี้”